Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Onderwijs

Een pension in Alt Astenberg

Toen er in ons dorp een kleuterschool kwam, zat ik al lang op de lagere school. De kleuterjuf was jong, aantrekkelijk en vooral heel aardig, tegen iedereen. Ook wij, grote jongens die wij waren, ook wij waren dol op haar. Ze was lichtblond en heette ook nog Witkop. Maar denk nu niet dat zij de grote liefde werd, en dat de meest romantische plek de kleuterschool was, of welke plek ook in het dorp waar ik na mijn 17de amper meer ben geweest.

Hoe het allemaal kwam, zal ik u besparen, maar in 1958 gingen mijn moeder en tante Geke, zo werd de juf bij ons thuis genoemd, op vakantie in het Sauerland. En mijn vriend Meeuwis en ik mochten mee. Over de opwinding van mijn eerste reis in het buitenland zal ik evenmin uitweiden, maar uiteindelijk kwamen wij in Alt Astenberg aan, waar we logeerden in Pension Brieden. Een meneer Brieden was er niet, wel een Frau Brieden, en haar mooie dochter van een jaar of twintig, die samen de negotie bestierden.

Als een blok vielen wij beiden voor – jawel! – Margaretha. Welk een verblindende schoonheid. Niets wisten wij, elfjarigen, van Faust, en de puberteit was nog heel ver weg. Maar verliefd waren wij, allebei.

Gelukkig spraken wij geen Duits en zij geen Nederlands, want we hadden hooguit kunnen stamelen. Als zij aan de ontbijttafel de verse broodjes bracht, begonnen onze harten sneller te kloppen. En richtte zij toch eens het woord tot ons, dan voelden wij onze hoofden rood worden, en we geneerden ons voor moeder en tante Geke. Spannend was het wel.