Opinie

Dit is een artikel uit het NRC-archief

Economie

Nieuwsjunk

Youp

Gaat hij nou wel of niet? Ingewikkeld. Dit stukje, dat ik altijd op vrijdag schrijf, moet actueel zijn. Althans: dat wil ik. Soms kan dat niet omdat ik op vrijdag niet kan schrijven. Ik zit dan in een auto, trein of vliegtuig. Onderweg naar een vakantiebestemming. Zoals deze vrijdag. Ik schrijf dit stukje dus op donderdagavond. En het is nog niet zeker of hij wel of niet gaat. Het is wel aangekondigd. Hij gaat het vanavond zeggen. Iedereen verwacht dat hij afhaakt.

Ik moet ook nog eten. Belangrijk eten. Met een paar vrienden moet ik het een en ander op een rij zetten. Financiële zaken die geen uitstel dulden. Mijn vrienden en ik hebben ooit afgesproken dat we in cafés en restaurants onze telefoons uitzetten. Verplicht. We worden misselijk van de telefoonterreur. Twitterverslaafde sukkels die met een half oog op hun Blackberry hun soep lepelen. Verboden. Laatst zag ik zo’n uitgeluld stel in een sterrentent de hele avond sms’en. Zowel hij als zij. Het was hun redding.

Maar bij mijn vrienden mag het dus niet. Uit dat ding. Ik vraag dit keer dispensatie. Hoezo dispensatie? Omdat ik op reis moet en vannacht mijn stukje af wil tikken en omdat het nog niet zeker is of hij wel of niet gaat en… Ze kijken me vol medelijden aan. Youp als slaaf van zijn werk! Hoe hard heb ik daar vroeger op afgegeven? Keihard. Ik weet het. Maar nu moet het. De wereld zindert. Of zij dan ook hun telefoon aan mogen laten? Zij willen ook weten hoe het afloopt. Maar zij schrijven geen stukjes. Drie telefoons op tafel vind ik te veel. Overdreven!

Ik krijg toestemming. Eén keer per uur mag ik het nieuws checken. Kort en vlug. We nemen de financiële zaken door, maar zijn alle drie te rijk om het er lang over te hebben. Armoe is een leuker onderwerp. Zeker als je rijk bent. Dus hebben we het over Ajax, de landelijke politiek, de echtscheidingen in onze omgeving en over een paar faillissementen. Er wordt gelachen. Steeds op het hele uur mag mijn telefoon aan. Heel kort. Mijn vrienden blijven het raar vinden.

De wijn is mooi. Het eten top. Ik vertel over het gemeentelijke zwembad in het Britse Redditch dat vanaf volgend jaar verwarmd wordt door het naastgelegen crematorium. Grappig. Moet je uit solidariteit met de doden uitsluitend op je rug zwemmen? Met je ogen dicht? Een van mijn vrienden vertelt over het crematorium waar op het herentoilet een condoomautomaat hangt. Dit curieuze verhaal had hij van een vriendin gehoord. Die had het met haar eigen ogen gezien. Wat deed die vriendin op het herentoilet van een crematorium? Wat doet een condoomautomaat daar? Weduwes dienen niet te zachtzinnig getroost. Haar man in vuur en vlam, dus zij ook. Zoiets?

Ik kijk weer op mijn telefoon. Nog steeds geen nieuws. Kan nu wel elk moment komen. Ik ga naar het toilet en bel mijn vrouw. Of het al bekend is? Nee, maar hij gaat het vanavond wel vertellen. De spanning is te snijden. Hij kan niet anders dan vertrekken! Het hangt de hele week al in de lucht.

We hebben het over Trix, die binnenkort haar aftreden gaat aankondigen. Hoe ik dat weet? Het gonst op de redacties. De NOS werkt zich bont en blauw.

Dan roept een andere tafel dat hij weg is. Hij heeft het zojuist bekend gemaakt. De wereld staat inmiddels op zijn kop. Maar op nrc.nl staat niks. Volkskrant.nl ook niet. NOS.nl? Nul! Nu.nl zwijgt. Een andere tafel roept ook dat hij inderdaad weg is. Het hele restaurant is opgewonden. Iemand schreeuwt om champagne.

Ik surf naarstig over het net. Washingtonpost.com? Niks! Lemonde.fr? Geen woord. Telegraaf.nl? Zullen zij het weer als eerste hebben? Het is niet mijn krant, maar eerlijk is eerlijk: ze zijn vlug. En inderdaad: ze hebben de primeur. Het staat er luid en duidelijk: Danny de Munk stopt bij Sterren dansen op het ijs. Dan kan het met Mubarak ook niet lang meer duren.