Tenen! Ze heten tenen! Haal ze weg!

Er zijn behoorlijk wat beroemde mensen die er ooit openlijk voor uit zijn gekomen dat ze een diepgewortelde liefde koesteren voor de voet. Zo zou F. Scott Fitzgerald een bepaalde prostituee enkel bezoeken om haar welgevormde voetjes en kocht Ted Bundy met een gestolen creditcard 30 paar sokken om zijn fetisj te voeden. Christian Slater

Er zijn behoorlijk wat beroemde mensen die er ooit openlijk voor uit zijn gekomen dat ze een diepgewortelde liefde koesteren voor de voet. Zo zou F. Scott Fitzgerald een bepaalde prostituee enkel bezoeken om haar welgevormde voetjes en kocht Ted Bundy met een gestolen creditcard 30 paar sokken om zijn fetisj te voeden. Christian Slater noemt tenen „a lot of fun, definitely”, Jack Black, Ricky Martin en Quentin Tarantino scharen zichzelf volmondig onder de voetliefhebbers en de bodyguards van Elvis Presley screenden vrouwen op basis van hun voeten voordat er een romantische ontmoeting met The King geregeld werd.

Hoewel Ted Bundy misschien niet bepaald model staat voor de gemiddelde burger, neem ik toch aan dat een voorliefde voor voeten niet ongewoon is. Ik vind dit onvoorstelbaar. Werkelijk het enige goede dat je over voeten zou kunnen zeggen, is dat het fideel van ze is dat ze zich zo ver mogelijk van je gezicht bevinden. De mensenvoet is van nature onappetijtelijk, vol haar, knobbels en ingegroeide nagels. Zelfs de charmantste voeten doen nog denken aan een verzameling knolletjes. Het feit dat er niet eens een speciale naam voor elke afzonderlijke teen is, zegt al genoeg. Iemand keek er huiverend naar en zei: „Tenen! Ze heten tenen! Haal ze weg!”

Uiteraard begrijp ik dat ze een bepaald nut dienen en ze hoeven van mij dan ook niet verstopt in een stel Snowboots der Schaamte. We moeten ze gewoon vlijtig negeren.

Gisteren ging ik voor een pedicure naar een Chinese massagesalon: ik heb gemerkt dat ik mijn eigen tenen een stuk vriendelijker tegemoet treed als ze knaloranje gelakt zijn. Terwijl een vrouw mijn zolen begon te badderen en scrubben, probeerde ik wat onderuit te zakken en niet bij elke vijl ineen te krimpen – een pedicure moet toch ook enigszins ontspannend zijn. Tot ik zag wat er vlak naast mij gebeurde. Nu weet ik dat veel mensen dit stukje lezen tijdens hun ontbijt. Mijn advies: wacht misschien nog even met een tweede portie havervlokken nemen. Het schouwspel dat zich naast mij voltrok was als volgt: de middelbare vrouw in de stoel naast mij had één voet uitgestoken. Voor haar zat een bezwete Chinese vrouw op haar knieën, die met een verbeten gezicht de voet aan het bewerken was met een soort kaasschaaf. Er was eelt. En niet zo’n beetje ook. Schaafsels vlogen als confetti om de oren, aan weerszijden begonnen vlokken zich in grote bergen op te hopen. Terwijl ik versteend naar het groeiende aantal barokke krullen op de grond keek, kon ik alleen maar denken: wat had deze vrouw gedaan? Blootsvoets de Santiago de Compostela-route gelopen? Net een leven als hetekoleninspirator gedag gezegd? Konden mijn voeten ook ooit zo worden?

Voortaan zoek ik naar een pedicure in een secuur afgesloten hokje. En zal ik bij het horen van een voetfetisj altijd aan de eelthoop denken.