Profiel Arianna Huffington: van angsthaas tot sociale wervelstorm

Arianna Huffington tussen actrice Scarlett Johansson en mediamagnaat Rupert Murdoch. Foto J. Roberts

Arianna Huffington is met The Huffington Post de grootste attractie onder de blogs. Nu internetbedrijf AOL daar 232 miljoen euro voor neerlegt worden haar successen breed uitgemeten. Eén van haar boeken verraadt echter dat de onbescheiden mediatycoon vroeger met gym overgeslagen werd. De strijd van de geboren Griekse tegen sociale angsten bracht haar tot 25 miljoen bezoekers per maand.

Orkaan Arianna. Deze bijnaam bedacht Guardian-verslaggever Paul Harris toen hij Huffington (60) eind 2006 meemaakte op het kantoor van Time-Life. Ze was daar om te bespreken wie de ‘Persoon van het jaar’ moest worden, de jaarlijkse uitverkiezing van de meest invloedrijke mens op aarde. “Ze kijkt niet rond. Dat hoeft ze niet, want iedereen kijkt naar haar”, noteerde Harris. “Ze blaast door het kantoor, terwijl ze de handen schudt van de machtigste mensen uit Manhattan.” Treffender kan een metafoor niet zijn. Huffington zuigt alle aandacht op, als een sociale wervelwind.

U vraagt, Arianna draait
Huffington demonstreerde daar volgens Harris niets minder dan een ‘menselijke blog in actie’: iedere ontmoeting is voor haar een klik. Ze geeft wat mensen willen. En dan is er een klik. Een klik op haar ego. Geen wonder dat ze door zakenblad Forbes in 2009 werd uitgeroepen tot nummer 12 van de meest invloedrijke vrouwen in de media.

Die aantrekkingskracht zorgt er ook voor dat Huffington mensen voor haar kan laten rennen. Honderden journalisten, wetenschappers, politici en andere deskundigen werken gratis voor haar, of tegen een kleine vergoeding. Het is immers een eer om voor The Huffington Post te werken, want daar dartelen maandelijks 25 miljoen bezoekers omheen. Dat internetpubliek krijgt wat het wil. De site bedient naast politiek, economie en sport ieder aspect van het leven. Gezondheid, religie, onderwijs. Zelfs ‘scheiding’ is een hoofdrubriek.

Eerst Republikein, daarna Democraat
Huffington had er al een carrière op zitten voordat ze in mei 2005 haar site lanceerde. In de jaren zeventig was ze een vaste gast op de BBC-radio en de eerste vrouwelijke presentator van een praatprogramma op het televisiekanaal. Destijds had ze een relatie met de beroemde journalist Bernard Levin. In de jaren tachtig schreef ze voor het conservatieve tijdschrift National Review. In de VS leerde ze de politicus Michael Huffington kennen, waarmee ze in 1986 trouwde. Ze verzorgde zijn campagne voor een Republikeinse congreszetel en bleef daarna actief voor de partij. Als Republikein nam ze het zelfs op tegen partijgenoot Arnold Schwarzenegger. In 2004, inmiddels gescheiden, maakte ze in The Daily Show haar overstap naar de Democraten bekend. “Als je huis aan het afbranden is, maak je je geen zorgen meer over de verbouwing”, verklaarde Huffington tegen gastheer Jon Stewart.

Route naar onverschrokkenheid
Niet alles wat Huffington doet speelt zich af in de schijnwerpers. Tussen 1973 en 2010 heeft ze namelijk 13 boeken geschreven. Over politiek, kunst en spiritualiteit. Herhaaldelijk is ze beschuldigd van plagiaat, tot aan de rechtszaal toe. Delen van haar biografie over operazangeres Maria Calles zou ze uit werk van biograaf Gerald Fitzgerald gekopieerd hebben. De schikkingssom is niet bekend, maar zou naar verluidt meer dan een ton bedragen. Haar biografie over Pablo Picasso werd onder vuur genomen door Lydia Gasman. De kunstprofessor herkende haar proefschrift in Huffingtons boek. Dat Arianna Huffington gemakkelijk sier maakt met andermans werk kleeft min of meer ook aan de The Huffington Post: de site doet graag aan knip-en-plak-journalistiek. Weliswaar met bronvermelding, maar toch. Om Arianna Huffington echt te leren kennen - en haar succes te begrijpen - moeten we haar boek On Becoming Fearless… In Love, Work, and Life (2007) lezen. “Dit is ongetwijfeld het meest persoonlijke boek dat ik ooit heb geschreven”, meldt ze in het eerste hoofdstuk. “In de volgende hoofdstukken zal ik de routekaart voor het bereiken van onverschrokkenheid uitvouwen, een kernachtig manifest over onbevreesdheid.”

Het wonderlijke aan dit autobiografische werk is niet zozeer dat Huffington vroeger een buitenbeentje op school was (een lelijke puber, geen vriendjes en vriendinnetjes), maar dat ze een levensproject gemaakt heeft van het overwinnen van sociale angsten. Zelfkritiek noemt ze “de slechtste kamergenoot die je je maar kunt indenken”. Als een bandrecorder ons innerlijke stemmetje continu zou opnemen, schrijft ze, dan zouden we ontdekken “dat zelfs onze ergste vijanden niet zo gemeen over onszelf praten”.

Controle over je binnenkant
Omdat Huffington vroeger in Griekenland niet populair was bij haar klasgenootjes, had ze alle tijd om hard te studeren en goede cijfers te halen. Dat was haar ticket voor de Cambridge University. In Amerika besloot ze te werken aan haar angsten. “Ik moest ermee leren leven dat ik behept was met een zwaar Grieks accent in een omgeving waar de manier waarop je praat er echt toe doet. Ik moest de angst overwinnen dat ik bekritiseerd en geridiculiseerd zou worden. Deed ik dat niet, dan zou ik nooit in het openbaar kunnen spreken.” Later heeft ze dat ruimschoots goed gemaakt. Huffington werd zelfs bekritiseerd om de felheid waarmee ze Schwarzenegger bestreed in de campagne om de Republikeinse kandidatuur voor Californië. Trots laat ze in haar boek een brief van een kiezer zien. “Terwijl sommigen hebben geklaagd dat uw gedrag ongepast was”, zo schreef de inzender, “realiseer ik me dat bescheiden vrouwen zelden geschiedenis maken.”

Huffington schreef haar autobiografische zelfhulpboek nadrukkelijk voor vrouwen. Deze sekse moet volgens haar opboksen tegen het schoonheidsideaal in de media. “De gemiddelde vrouw ziet vier- tot zeshonderd advertenties per dag”, doceert ze. “Eén van de elf advertenties communiceert een directe boodschap over schoonheid.” Ze drukt haar vrouwelijke lezerspubliek daarom op het hart dat het niet te bedoeling is te concurreren met deze smetteloze beelden. “Dat zul je nooit winnen.” Beter is, zo legt ze uit, om controle te krijgen “over je binnenkant”.

Veel dieper dan kreten als ‘angst is een kooi’ en ‘je kunt beter te veel zeggen dan te weinig’ gaat het boek niet. Het is psychologie van de koude grond. Maar dat de extraverte Arianna Huffington vroeger een grijze muis was, en in het overwinnen daarvan haar levensdoel maakte, verklaart wat van haar gedrevenheid en ligt waarschijnlijk zelfs ten grondslag aan haar populariteit als blogger.