Tijdloos testosteron

Kon. Concertgebouworkest o.l.v. M. Jansons met Leif Ove Andsnes (piano). 2/2 Concertgebouw A’dam. Herh. (ander programma) vanavond, aldaar. ***

Hoeveel levens heeft dirigent Mariss Jansons? Hij doorstond verschillende hartoperaties, maar wie hem woensdag de hoge trap van het Concertgebouw zag afdraven, signaleerde alleen energie en gedrevenheid.

Het Concertgebouworkest gaat zondag met Jansons op een Europese tournee langs zes steden; deze week speelt het twee tourneeprogramma’s warm in eigen zaal. Een opmerkelijke opwarmer vormde Rossini’s Ouverture L’Italiana in Algeri – dankzij Jansons extreem fraaie afwerking van details en de bezwerende soli van hoboist Alexei Ogrintchouk en piccolospeler Vincent Cortvrint klonk Rossini zelden zo zonnig én zo groots; als een muzikale hordeloop van Olympische schoonheid.

In Mozarts Pianoconcert nr. 24 was Leif Ove Andsnes een betrouwbaar en vrijwel feilloos, maar uiteindelijk weinig zielkervend solist. Wel heel mooi: de aanstekelijke lichtheid van zijn spel in het Allegretto, toch steeds gepaard aan een volle klank.

De Zevende symfonie van Beethoven leidde Jansons ook al tijdens de Kerstmatinee, maar zijn interpretatie klonk bij het duidelijk zeer ingespeelde orkest nu anders dan toen: minder gedragen in het Allegretto, maar met in de hoekdelen nóg meer stuwing en tijdloos testosteron.