Opinie

Saai leven

Youp

Het roestvrijstalen smoel waarmee die Uri Rosenthal in eerste instantie verklaarde dat hij er alles, maar dan ook echt alles aan gedaan had om het leven van de Nederlands-Iraanse Zahra Bahrami te redden. Mooi beeld. Met hetzelfde uitgestreken gezicht bood hij later zijn excuses in de Kamer aan.

Zonder een sprankje schaamrood gaf hij toe dat hij niet verder was gekomen dan een binnensmonds mompelen. Gewoon bij de koffieautomaat had hij gemompeld. Zonder een ambtenaar in de buurt. Verder had hij niks gedaan. Niemand gesproken, niemand gebeld, niemand gemaild. Niks doen heet in Den Haag stille diplomatie. Doodstille diplomatie zullen ze bedoelen.

Natuurlijk had Uri haar leven niet kunnen redden. In Iran doen die analfabeten drie van dit soort executies per dag. Daarbij kennen ze Nederland daar niet eens. Onze minister had, als hij gebeld had, hooguit een plaatselijke koddebeier aan de lijn gekregen. Een wijkagent in een oud postbode-uniform. Een Perzische snor die geen lettergreep Engels kent. Dat is niet erg, maar zeg dan niet dat je er alles aan gedaan hebt, terwijl je lekker hebt zitten patiencen op je computer.

Ook wel weer grappig dat hij er in de Kamer mee is weggekomen. Een kleine beschadiging had hij wel opgelopen. Althans dat las ik ergens. Niks beschadiging. Routinedebatje overleefd. Volgende patiënt. Wat is politiek toch saai.

Als dezelfde Uri nu vertelt dat hij er alles aan doet om verdere escalatie in Kairo te voorkomen laten we hem lekker uit zijn vette nek kletsen. Hij doet niks voor die arme Egyptenaren. Hij kan ook niks doen. Daarbij heeft Uri andere dingen aan zijn hoofd. Uri’s auto moet nodig door de wasstraat, zijn zwager is bijna jarig en de via internet aangevraagde skipassen voor de wintersport zijn nog niet binnen. Dat zijn de zorgen van onze Uri. En tussendoor meldt Uri glashard dat hij de ambassadeur heeft gesproken.

Snurk, snurk, hupsakee.

Door dit soort zaken raakt het volk het geloof in de politiek kwijt. En terecht. Vraag is of dat geloof er ooit was. En daarbij: meer dan de helft van ons volk bestaat uit randdebielen. Deze week werd bekend dat een kwart van de PVV-stemmers serieus denkt dat Wilders minister is. Terwijl hij onze minister-president is. Dat weet Rutte ook. Nog zoiets saais: dit weekend is er een partijcongres van GroenLinks. Jolande Sap krijgt het daar zogenaamd zwaar vanwege haar steun aan die ridicule missie naar Afghanistan. Maar iedereen weet op voorhand al dat het gewoon goed afloopt met Jolande. Dat weet Jolande en dat weten alle leden van die katoenen Greenpeace-tasjespartij. Jolande krijgt het helemaal niet zwaar. Toch zullen alle macrobiotische baarden en onbespoten groentevrouwtjes na afloop zeggen dat het een goed congres was. Al die sukkels zijn blij dat ze hun woordje mochten doen en gaan daarna weer lekker op huis aan. In de trein terug roemen ze de scharreleiersalade en het dwars gebakken zuurdesembrood die bij de lunch geserveerd werden. Zelfs de yoghurt was links gedraaid.

Omdat het leven zo saai is heb ik een paar weken geleden maar eens een rekeningetje van 50.000 euro naar collega Erik van Muiswinkel gestuurd.

Zogenaamd namens de erven van Anton Geesink. Was zeer benieuwd hoe hij reageerde. Ik kwam er op omdat ons nationale poldersocietysetje Wes en Yo zo aandoenlijk had gereageerd op een persiflage in het satirische AVRO-programma Koefnoen. Ze begonnen een rechtszaak die later weer geschikt werd. Geeuw-geeuw. In eerste instantie reageerde Erik niet op mijn grapje, maar na twee aanmaningen heeft hij nu dan toch iets laten horen. Hij dacht eerst dat het een practical joke van Henk Spaan was. Maar die was het niet.

Ik was het. Of denkt Erik echt dat de kinderen Geesink hiertoe in staat zijn? Domheid slaat een generatie over. Het saaie leven. Vorige week wedde ik dat Djokovic na zijn overwinning in Australië zou afbellen voor Rotterdam. Ik schrijf dit stukje op vrijdagochtend. Het is nog niet gebeurd. Maar ik denk dat dat wel goed komt.