James Blake

James Blake

cd pop

Het debuut van James Blake is het eerste album van het jaar waar met hoge verwachtingen naar werd uitgezien. Die verwachtingen lost de 22-jarige Brit in. Zijn elf nummers tellende eersteling is een baanbrekend elektronisch experiment, dat speelt met vertraging en ruimtelijkheid en toch kwetsbaar klinkt.

Het fundament van Blakes liedjes bestaat uit spaarzaam geplaatste mechanische tikjes en het aanhoudend gebrom van synthetische orgeltonen, met daar bovenuit de breekbare stem van Blake – zo bewerkt dat hij steeds anders klinkt. In ‘To Care (Like You)’ lijken wel drie zangers door elkaar gesneden, begeleid door donkere tonen, stukjes razend getik en een doffe, weggestopt bassdrum. Die stemmen zijn pijnlijk mooi van droefheid.

Beats spoelen af en aan bij Blake, steeds lijkt de muziek te talmen, om dan hard in te zetten en even bruusk weer af te breken. Die aanpak geeft de muziek een opengewerkte indruk, hoewel er in de bedding van elk nummer voortdurend iets schuurt of ritselt.

‘Limit To Your Love’, de briljante single en onverwachte radiohit, brengt het beste van Blake samen. De voormalig dubstepproducer filtert in dat nummer de karakteristieke diepe, trillende bas van de dubstep tot deze fluisterend in zijn gedempte dance opgaat. Dat het een cover is van de Canadese Feist maakt dat het een melodielijn en liedtekst heeft. In de overige nummers lijkt Blake nauwelijks in die elementen geïnteresseerd. Zang behandelt hij als geluid, niet als woorden met betekenis: regels worden eindeloos herhaald.

‘I Mind’ is een loop van percussie, stem en synthesizervegen die voortdurend van toonhoogte verandert. ‘I Never Learnt To Share’ verandert daarentegen voortdurend van stijl. Na een lang vocaal intro wordt de drum steeds luider, tot alles woest trilt en vibreert.

Maar niet alles is zo spannend. In twee nummers met kale piano lijken zijn stembuigingen op die van Anthony. Het vocodertripje ‘Lindesfarne I’ en het al te gewone ‘Measurement’ zijn saai. Door die mindere momenten is dit album misschien geen meesterwerk, maar Blake is vooralsnog de man die je in 2011 moet horen.

Ron Rijghard