Vooruitstrevend door terugkijken

Het Amsterdamse platenlabel Rush Hour verkoopt vinyl. Met succes.

Hoe run je een platenlabel in het downloadtijdperk?

. Voor een wereldberoemde platenzaak is Rush Hour nogal klein en onopvallend. De winkel aan de Spuistraat in Amsterdam zou je zo voorbij lopen. Hij is vijf meter breed en tien meter diep, met links en rechts grote bakken met vinyl. Er ligt vooral zwarte muziek in de breedste zin van het woord: funk, soul, disco, afrobeat, house en techno.

Rush Hour is vooral bekend bij liefhebbers van elektronische muziek. De meeste bezoekers komen voor de selectie house en techno, zoals de twee Japanners die op deze druilerige maandagochtend de nieuwe EP van Motor City Drum Ensemble aanschaffen. Het is een typische Rush Hour-plaat: rauwe house met aan elkaar gelaste disco- en soul-loops, een plaat die de geest van Chicago ademt en tegelijkertijd vooruitstrevend klinkt.

Maar Rush Hour is meer dan alleen een winkel. Het is ook een succesvol distributiekantoor en platenlabel, dat vorig jaar door de toonaangevende websites Resident Advisor enLittleWhiteEarBuds werd uitgeroepen tot label van het jaar. Terecht, want geen ander label heeft zoveel moeite gedaan om house terug te laten keren naar zijn wortels, zonder te vervallen in nostalgie en zonder het hedendaagse geluid te veronachtzamen. Daarmee belichaamde Rush Hour als geen ander de clubsound van 2010.

Het succes van Rush Hour staat in schril contrast met de sterk teruggelopen verkoop van vinyl. Want ook de dancescene is niet aan de digitale revolutie ontkomen. De afgelopen twintig jaar is vinyl blijven bestaan omdat dj’s het niet wilden opgeven. Terwijl de muziekindustrie dankzij de downloadcultuur in een crisis terecht kwam, beleefde vinyl een tweede jeugd. Maar veel dj’s zijn de afgelopen jaren alsnog overgestapt op cd’s of mp3’s, zodat ook dancelabels tegenwoordig veel minder platen verkopen.

Hoe run je een succesvol platenlabel in het downloadtijdperk?

Het is een vraag die Christiaan Macdonald, samen met Antal Heitlager de drijvende kracht achter Rush Hour, enigszins verbaast. Want hij heeft helemaal geen last van de teruggelopen verkoop van vinyl, zegt hij. Sinds ze dertien jaar geleden begonnen, is Rush Hour alleen maar gegroeid. „Wij begonnen in een tijd dat de verkoop van vinyl sterk terugliep. Dus ons referentiekader is anders dan van de labels die in de jaren negentig nog tienduizenden exemplaren van een single verkochten. ”

Ook Rush Hour biedt veel muziek inmiddels digitaal aan, maar het belangrijkste product blijft vinyl. Macdonald denkt dat vinyl zal overleven als een nicheproduct. „Vinyl heeft nog steeds een ‘cool-factor’, omdat er een bepaalde waarde aan kleeft”, zegt Macdonald. „Het geluid is warmer en de hoezen zijn mooier. Daarom brengen we nu veel speciale uitgaven uit, met extra muziek, die zijn geperst op gekleurd vinyl en verpakt in bijzondere hoezen. Meestal beginnen we eerder met de verspreiding van een fysieke release, voordat we hem digitaal aanbieden.”

Het huidige succes van Rush Hour heeft veel te maken met de smaak van het moment. Na de populariteit van de kille en onderkoelde minimal-techno, zijn steeds meer dj’s en producers gaan teruggrijpen op de wortels van house en techno in Chicago en Detroit. Het resultaat is een stroom warme, diepe en soulvolle platen, die precies aansluiten bij het geluid dat Rush Hour al ruim tien jaar uitdraagt.

Want dat is de eerste regel voor het leiden van een succesvol platenlabel: hou vast aan je visie. „Onze kracht is dat we niet meegaan in trends. We hebben een bredere visie dan het geluid van het moment. Hierdoor hebben we een grote schare fans opgebouwd.”

Een goed voorbeeld zijn de heruitgaven van klassieke albums, die de internationale status van Rush Hour flink hebben verhoogd. Vorig jaar heeft het label de wereld opnieuw kennis laten maken met platen van Anthony ‘Shake’ Shakir, Mandré, Boo Williams, Rick Wilhite en Virgo. Velen waren al lang niet meer verkrijgbaar.

Christiaan Macdonald heeft een feilloos oor voor goede muziek, dat bewees hij bijvoorbeeld door Anthony ‘Shake’ Shakir te strikken. Shakir is een van de producers die in de jaren tachtig in Detroit techno uitvond, maar die nooit de erkenning kreeg die hij verdiende. Rush Hour bracht een heruitgave uit van zijn werk, dat perfect bleek aan te sluiten bij de nieuwe generatie producers van dubstep die begonnen te flirten met house en techno. „De timing was goed”, zegt Macdonald nuchter. „Als voorloper van de vernieuwende dubstepproducers viel zijn werk precies op zijn plaats. Zoiets kun je niet plannen.”

Met het album van Shakir bewees Rush Hour vooruitstrevend te kunnen zijn door terug te kijken. De cirkel was rond door Shakirs werk te laten remixen door de talentvolle jonge producers die in zijn voetsporen treden, zoals Falty DL en Space Dimension Controller en Skudge. Zo gebruikte Rush Hour zijn uitgebreide netwerk van artiesten voor een serie spraakmakende releases.

Een label is dus een centraal punt in een netwerk van gelijkgestemde artiesten, maar niet het enige. Ook de platenwinkel functioneert als een ontmoetingsplek. Het belang van platenwinkels in de evolutie van dancemuziek is enorm. Bijna altijd als er ergens een nieuwe en spannende nieuwe scene ontstond, was een platenwinkel het middelpunt.

Rush Hour is de bindende factor in de nieuwe generatie Amsterdamse houseproducers, zoals Kid Sublime, Aardvarck, Steven de Peven, San Proper en Rednose Distrikt. Ze kennen elkaar en werken regelmatig samen. Producer Tom Trago: „Het was één van de eerste plekken waar ik in aanraking kwam met house en techno.”

Toen Trago zelf tracks ging produceren, was Rush Hour dan ook de logische plek om zijn muziek uit te brengen. „Ik vind het heel tof om bij een Amsterdams label te zitten, in plaats van een buitenlandse. Om te laten zien wat er in Amsterdam gebeurt, zeker als het van deze kwaliteit is.”

Een platenlabel is dus een merk. Elke goede release vergroot de bekendheid van Rush Hour en versterkt het merk. Producers verkeren graag in goed gezelschap en het rijtje illustere voorgangers is inmiddels zo groot, dat iedereen erbij wil horen. Dat merk is niet alleen gebaseerd op muziek, maar ook op eigen clubavonden, waar bevriende artiesten komen optreden. „De feesten die we geven maken de beleving compleet”, zegt Macdonald. „Ook mensen die niet zo snel een plaat zullen kopen, krijgen hierdoor mee waar we voor staan en waar we mee bezig zijn.”

Van alle heruitgaven die Rush Hour vorig jaar uitbracht, is met name die van Virgo bijzonder. Virgo bestaat uit Merwyn Sanders en Eric Lewis: twee zwarte jongens uit Chicago die tijdens hun korte muzikale carrière slechts drie platen hebben uitgebracht. Ze werden verzameld onder de naam Virgo. Deze plaat wordt door liefhebbers beschreven als een van de beste vroege housealbums.

Dat Sanders en Lewis toch slechts een voetnoot in de geschiedenis van house zijn, komt naar eigen zeggen doordat ze „verschrikkelijk slecht zijn in netwerken”. Daar heeft Rush Hour verandering in gebracht door het album opnieuw uit te brengen. Daarop staan klassiekers als ‘Do You Know Who You Are’ en ‘In A Vision’, een dromerige track waarop de piepende drumcomputer is vervangen door gesamplede strijkers.

Vrijdagavond in Paradiso, Amsterdam: o.a. Rush Hour producers Tom Trago en Hunee