Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

Cultuur

op nrcnext.nl

Luyendijk versus Laroes

De aankondiging van het debat klonk als een bokspartij: ‘Joris Luyendijk vs. Hans Laroes’. En in de uitnodiging werden ook nog enkele uitspraken opgediend die Luyendijk, auteur van het boek ‘Je hebt het niet van mij, maar…’ en Laroes, hoofdredacteur van het NOS Journaal, onlangs over elkaar deden. „Luyendijk is een aandachtsjunk”, zei Laroes. Laroes is een „ouwehoer”, aldus Luyendijk. Debatcentrum De Balie in Amsterdam was dan ook afgeladen vol. In zijn boek verbaast Luyendijk zich over de verstrengeling van de vier stammen die hij op het Binnenhof onderscheidt: politici, voorlichters, lobbyisten en journalisten. Zijn kritiek op de journalistiek is fors. Die zou zich vooral richten op het verslaan van politieke spelletjes en te weinig op controle van de macht. Bovendien zouden journalisten zich lenen voor politieke afrekeningen. Zo had Laroes volgens Luyendijk bekend moeten maken wie de brief van Klink naar de NOS lekte. Laroes weigerde dat te vertellen, maar leek wel de toon te willen temperen en zei dat hij het vaak eens is met Luyendijk. Laroes zei ook dat hij vindt dat er een lobbyregister moet komen.

Kopieergedrag na films

Je kunt ondertussen een lange lijst van films opstellen waaraan gewelddadig gedrag wordt toegeschreven. Onderaan die lijst staat sinds vorige week New Kids Turbo. Als kunst de werkelijkheid uitvergroot, kan de lezer of kijker zich daardoor een duidelijker beeld van die werkelijkheid vormen. Een enkeling trekt daaruit verregaande conclusies. Bekendste voorbeeld is Het lijden van de jonge Werther (1774) van Goethe, waarin de hoofdpersoon zich vanwege een onbeantwoorde liefde het leven beneemt. Na het lezen van dit boek zouden talloze wanhopige jongeren zelfmoord hebben gepleegd. Is dat de schrijver aan te rekenen?