Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

Politiek

Bahrami

De beelden blijven in mijn hoofd plakken. Telkens weer die foto van mevrouw Bahrami met een leguaan in haar armen. Of met een muziekinstrument, of buikdansend. Ze was on-Nederlands, bepaald geen Bavariameisje, maar een exotische schoonheid met dik opgemaakte ogen en de schijn van collageen in de lippen. En dan bungelt ze ineens aan een touw, haar handen geboeid, haar hoofd in een knik. Ik verbeeld me hoe de sandaaltjes, die ze ooit nog in de uitverkoop bij de Bijenkorf kocht, van haar voeten glijden en twee meter lager in het zand neerploffen. Ze stierf alleen. Ze mocht niet worden bezocht, door niemand. Op vrijdag liet Iran de minister nog weten dat het proces in volle gang was, op zaterdag was ze dood.

En wij? Wij roepen de minister naar de kamer voor een rondje kritische vragen. Die contacten met Iran hadden natuurlijk veel beter gemoeten! Pechtold vraagt zich af of Rosenthal niet nog wat had kunnen kletsen. Niet officieel natuurlijk. Nee, officieel is Iran een islamofascistische schurkenstaat waar we niks mee te maken willen hebben. Maar had hij onofficieel niet nog een keer kunnen bellen? Wat als hij het vliegtuig van Iraanse minister Mottaki in december wél had laten bijtanken? Rosenthal weigerde dat, vanwege de sancties, en Mottaki kwam dus niet.

Maar Rosenthal had natuurlijk ook de sancties met een korreltje zout kunnen nemen, een degelijke rode loper uit de kast kunnen trekken en Mottaki een stille, maar niet minder hartelijke ontvangst kunnen geven. Had hij daarmee onze landgenote kunnen redden? Zo van: je doet hem nog wat Delfts blauw cadeau (zijn ze gek op) en hopla, haar kinderen mogen haar zelfs nog een keer bezoeken in de gevangenis ook. Werkt het zo?

Misschien kan Pechtold dan ook aangeven wat er verder aan stiekeme diplomatie is toegestaan om het doodvonnis van die andere vier Nederlanders van tafel te krijgen? Wat als ze komende maand de volgende Nederlander ophangen, zullen we dan maar een stiekeme handelsmissie doen? Een koninklijk bezoekje?

Er is maar één antwoord op Pechtold: Nederland onderhandelt niet met terroristen die onze landgenoten gijzelen. Ook niet als die onderhandelingen diplomatie heten en die terroristen vermomd zijn als regime.

Rosanne Hertzberger