Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

Politiek

Ik word lid-af. Open brief aan D66

Geachte mevrouw, heer,

Hierbij zeg ik per direct mijn lidmaatschap van D66 op. Ik ben uitermate teleurgesteld over het standpunt van D66 inzake de politietrainingsmissie naar Kunduz. Ik werk voor HealthNetTPO, een NGO die zich bezighoudt met het opzetten van gezondheidssystemen in onder meer Afghanistan.

Ik kom er zelf sinds 2004 zo’n drie maal per jaar en werk aan projecten die vrouwen proberen te ondersteunen in het verbeteren van hun positie en verwerken van oorlogstrauma’s. Ik ondervind steeds meer hoe het werk van onze staf in Uruzgan en andere provincies wordt bemoeilijkt door de toenemende onveiligheid voor vrouwen, kinderen en mannen.

De reden dat het moeilijk werken is in Uruzgan heeft zeker niet alleen met de militaire aanwezigheid te maken. Maar hun aanwezigheid heeft het werk van onze collega’s aanmerkelijk ingewikkelder gemaakt. Drie van onze medewerkers zijn vorig jaar gekidnapt, op weg naar een dorp om er voorlichting te geven. Vrouwen mogen niet voor ons werken omdat hun familieleden bang zijn voor het toenemende geweld. Dat heeft direct met de aanwezigheid van militairen te maken, waartegen de Talibaan het proberen op te nemen. En ten slotte, het feit dat onze collega’s ook in andere provincies niet langer vertellen dat ze voor onze club werken, bewijst wel hoe gevaarlijk het is om tegenwoordig geassocieerd te worden met een Internationale NGO.

De geweldscyclus die voortkomt uit de botsing tussen ‘insurgents’ uit allerlei landen en de militaire aanwezigheid van ISAF heeft weinig te maken met de Afghaanse bevolking zelf. Deze oorlog gaat over internationale tegenstellingen en niet over de problemen van Afghanistan. De bevolking vertrouwt de standpunten van de door de NAVO gesteunde overheid niet. Alle goede bedoelingen ten spijt, geweld trekt nu eenmaal geweld aan.

Ik ben lid geworden van D66 omdat deze partij, vanuit de gedachte van het ‘redelijk alternatief’, altijd naar nuance zocht. Ik heb D66 op geen enkele manier bij zien dragen aan de zwart-wit tegenstelling tussen ‘niets doen’ en een missie die op geweld is gestoeld. Door de opstelling van D66 wordt opnieuw geen enkele rekening gehouden met de bevolking van Afghanistan, die zeer zeker verandering wil, maar niet onder druk van de NAVO.

Er zijn de afgelopen dagen tal van mensen aan het woord geweest die hebben verwoord waarom het zenden van een politietrainingsmissie geen goede zaak is. Alles wijst erop dat D66 zijn standpunt al had ingenomen en niet heeft geluisterd.

Wij moeten als hulporganisatie aan zeer strenge criteria voldoen. Dit geldt niet voor deze politiemissie van een half miljard: geen toelichting op de financiering, geen woord over vermoedens van budgetoverschrijdingen (nog nooit is een missie binnen het budget gebleven), geen concrete doelstellingen en geen helderheid over te verwachten resultaten in 2014.

Hebben we bijvoorbeeld al een evaluatie van Uruzgan gezien? Of van de missie in Baghlan destijds? Wat hebben ‘we’ nou precies bereikt?

Ik moet helaas constateren dat ook binnen D66 ‘macht en eigenbelang’ belangrijker zijn dan het innemen van een kritisch en gedegen standpunt dat recht doet aan de belangen van bevolkingsgroepen in nood.

Hoogachtend,

Bibiane van Mierlo (verre familie)