Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

Sport

Een avondje uitgaan in de sportschool

Sh’bam is de nieuwste fitnesstrend.

Het duurt maar drie kwartier en toch kun je 500 calorieën verbranden, zeggen de bedenkers.

fotografie: Lars van den Brink Onderwerp: Sh!bam
fotografie: Lars van den Brink Onderwerp: Sh!bam

Drie jaar lang zag ik geen sportschool van binnen. Ik had altijd een goede smoes. Net als al die andere milde sporthaters. We zijn immers te druk. Met studie. Vrienden. Baan. Baby. En we zien op tegen de aanblik van fitnessapparatuur onder tl-verlichting en het sombere gevoel dat je daaraan overhoudt.

Maar nu wordt alles anders, is me beloofd. Nu is er Sh’bam. „Sh’bam is het nieuwe Zumba”, zegt mijn hipste vriendin. Zumba was die fitnessrage uit 2009, waarbij je danst op latinmuziek. De echte fitnesstrendsetters probeerden daarna nog Bootcamp: keihard afgebeuld worden door een drill instructor in de buitenlucht. In januari op je buik in de modder? Liever niet.

Stappen, dat klinkt beter.

Sh’bam belooft een ‘avondje uit in de sportschool’ te zijn. Geen ingewikkelde pasjes, maar dansen op muziek die je ook in de club hoort. Beyoncé’s ‘All the single ladies’ vervangt de latingrooves. Het duurt maar drie kwartier en toch kun je met een les 500 calorieën verbranden, zeggen de bedenkers.

In het ‘Ladies Only’-filiaal van Fitness First in Amsterdam staan de ladies te drentelen voor de deur van de zaal. Sh’bamlessen bestaan pas sinds oktober 2010. „Toen stond de teller op nul en nu al zijn er 350 sportscholen in Nederland die het geven”, vertelt Laura Pels, marketing manager bij Les Mills, het bedrijf dat de lessen aanbiedt. „We krijgen iedere dag telefoontjes van sportscholen die ook Sh’bam willen.”

Dat kan, maar de instructeurs moeten daarvoor eerst een tweedaagse opleiding volgen. Daarna krijgen ze drie maanden om te oefenen in hun eigen fitnesscentrum en moeten dan een dvd inleveren van hun lessen. De dvd wordt door ‘assessors’ van Les Mills beoordeeld op „techniek, coaching en connectie met de groep”. Wie slaagt krijgt een internationaal certificaat en de verplichting om drie maal per jaar een ‘update-workshop’ te volgen.

Of je nu in Tokio of in Dokkum Sh’bamt, je doet dezelfde bewegingen op dezelfde liedjes. „We hebben strenge criteria omdat we de kwaliteit hoog willen houden”, zegt Pels. „Zumbalessen zijn freestylelessen waarin de instructeur zelf de passen verzint. Als je fijne Zumba hebt gevolgd bij mevrouw A en het is bij mevrouw B weer totaal anders, is dat niet prettig.” Daarom zijn alle lessen van Les Mills, dat sinds 1997 in inmiddels 75 landen fitnesslessen aanbiedt, gestandaardiseerd. Pels: „Dat was toen wel even wennen voor de fitnessdocenten, maar nu vinden ze het juist fijn dat ze al hun aandacht op de groep kunnen richten.”

Aan Sh’bam-instructrices Lashandra Bendter en Rose Jauw is niet te zien dat ze pasjes niet zelf bedenken. Ze geven de les samen, vertellen ze, omdat het leuk is om elkaar op te zwepen. In hun fitnesszaaltje gaan de discolampen aan. „Meezingen mag!” roept Bendter tijdens de remix van Lady Gaga’s hit ‘Bad Romance’. „Hoe harder, hoe beter, want ik zing vals.”

We dansen, we draaien, en als Jauw ons aanspoort shaken we onze booty. Waar bij de meeste aerobicslessen tijdens de hele les aan één lange routine van pasjes wordt gebouwd, bestaat bij Sh’bam ieder nummer maar uit drie of vier bewegingen. We doen een discopasje alsof we meespelen in Pulp Fiction, of we laten onze handen langs ons lichaam glijden alsof het een striptease is. Langzaam overwin ik mijn schroom.

„De passen zijn makkelijk te volgen, ook voor beginners”, zegt medecursiste Marieke Giebels naderhand. Dat is ook meteen haar kritiek op Sh’bam. Want de tracklist van twaalf liedjes gaat drie maanden mee en de bewegingen dus ook. „Nog even en ik kan ze dromen.” Ook een andere vaste Fitness First-bezoekster geeft, rennend op haar loopband, commentaar. Zonder vaart te minderen zegt ze: „Als ik wil dansen ga ik wel naar een dansschool.”

Maar dansen is wat de sporter wil, volgens Les Mills. De danstalentenjacht So you think you can dance, die in veel landen wordt uitgezonden, heeft de vraag gecreëerd. „En de consument wil steeds iets nieuws. Pas als ze horen dat er iets nieuws is, komen ze weer naar de sportschool”, zegt Laura Pels. „Soms na jaren.”

Net als ik dus. En het valt me mee. Tijdens het nummer ‘I gotta feeling’ van de Black Eyed Peas heb ik zowaar even het gevoel dat ik met vrienden in een club sta. En durf ik mee te doen met Bendter, steek mijn vuist in de lucht en roep als zij erom vraagt heel hard mee: ‘Tonight’s gonna be a good good night!’ Volgende week weer. Echt waar.

Een les Sh’bam volgen? Kijk op www.lesmills.com