Column

Theetafelfotootjespolitiek

Lief land zijn we toch. De koningin overwoog deze week om Ben Saunders, de winnaar van de talentjesjacht The Voice of Holland, op Huis ten Bosch te ontvangen en ze vroeg zich af of Ben het leuk zou vinden als ze hem zijn onderscheiding niet op zou spelden, maar deze persoonlijk op een door hem aan te wijzen lichaamsdeel zou tatoeëren. Bijvoorbeeld op zijn reet.

Met een half oog keek ze televisie en zag het aandoenlijke duo Hillen en Rosenthal toezeggingen doen. Geen tenten maar villa’s! Dat zeggen we toe!

De op te leiden agenten leren eerst aap-noot-mies! Dat zeggen we toe! En ze moeten hun veterstrikdiploma kunnen halen! Dat zeggen we toe! Hazenpeper met Kerst! Dat zeggen we toe! De Nederlanders kunnen Boer zoekt vrouw ontvangen! Dat zeggen we toe. En jullie gaan er zelf af en toe kijken! Dat zeggen we toe! En dan blijven jullie niet in je busje! Daar moesten ze nog even over nadenken.

De koningin zapte gewoontegetrouw naar de BBC en zag stomtoevallig een steniging in Kunduz. Een man en een vrouw hadden overspel gepleegd en werden letterlijk doodgegooid. Overspel? Zij was getrouwd met een stinkende neef met een rot gebit, die haar door haar familie was toegewezen. Zo wil Allah dat.

„En Nederland gaat zijn steentje bijdragen”, lachte ze zacht in zichzelf.

En ze wist: Dit grapje kon ze tegen die sneue Rutte niet maken. Ze mag überhaupt geen grapjes maken. Zoals ze ook niet aan onze premier mag vragen wat nou de werkelijke reden van deze zinloze missie is.

Het antwoord hoeft ze van hem niet te horen.

Dat kent ze toch al. Rechtse hobby. Hij wil niet uit de gratie bij Obama. Dat ingelijste fotootje moet op de theetafel bij mama Rutte in het bejaardenhuis. Mark in Het Witte Huis. Mark haalt een wit voetje bij de neger. Een andere reden is er niet.

Ze zapte terug naar Nederland 1 en zag Jolande Sap in haar eerste en tevens laatste grote Kamerdebat. De schat had inmiddels in het openbaar verteld dat ze Rutte zelf gebeld had. Mark zat net bij zijn moeder aan een stamppotje met een kuiltje jus toen zijn telefoon ging. Hij zag het ontbrekende fotolijstje op de theetafel en beloofde Jolande dat ze alles kreeg wat ze maar wilde. Hans en Uri zouden het regelen. Mark hield zo van zijn moeder die in de andere kamer zijn overhemden stond te strijken. En voor die moederliefde mogen best wat jongens en meisjes in Afghanistan sterven.

Jolande Slap, dacht Trix en ging naar Teletekst. Daar las ze dat Gerd Leers in hoger beroep gaat tegen het besluit dat de 14-jarige Sahar niet naar Afghanistan mag worden teruggestuurd. Misschien kan het radeloze kind met Hans en Uri meevliegen.

Dit kon ze ook weer niet tegen Mark zeggen. Een kind van veertien, dacht de vorstin in zichzelf. Wat is er met mijn land gebeurd? Een kind van veertien dat hier tien jaar woont! Terug naar die woestijn. Heengezonden door Gerd Leers, die een paar jaar geleden nog een grote muil tegen meneer Wilders had. Een kind van veertien!

Beter naar Afghanistan dan naar Italië. Voor je het weet ligt het bij Berlusconi in bed. Zou dat fotootje al bij mama Rutte op het theetafeltje staan? Mark en Silvio!

Kan ik nog wel zappen? dacht Trix. Zappen zonder dat ik hoef na te denken.

Alles is zo beladen. Zie je Berlusconi, denk je aan Gullit die deze week tijdens zijn goedpraterij de WK in ’78 in Argentinië erbij haalde. Toen was er volgens hem ook discussie geweest. Dertigduizend doden waren er gevallen in die vuile oorlog. Dertigduizend. Dan zou ik sport en politiek ook gescheiden houden. Zal er bij iemand in de wereld nog een ingelijste foto met Videla op de theetafel staan? Moeilijk onderwerp, dacht Trix, zeker in dit paleis.

Foto’s op theetafels, dacht Trix, daarvoor sterven de kinderen aan het front. Ingelijste foto’s. Niks meer, niks minder.