Afscheid

H et is de week van het moeilijke vertrek. Een paar voorbeelden. Technisch directeur Leo Beenhakker zou komende zomer pas weggaan bij Feyenoord, maar plotseling, als straf voor openlijke brutaliteit, werd hij op non-actief gezet. Bij Ajax roept Luis Suarez niet langer gemotiveerd te kunnen spelen, omdat zijn club hem aan zijn contract zegt te houden zolang Liverpool geen supervoorstel doet. Zijn teamgenoot El Hamdaoui lijkt een vertrek uit Amsterdam te forceren langs de weg van de voorgewende ziekte. De ‘geboren’ Ajacied Urby Emanuelson liep over naar AC Milan en debuteerde daar woensdag, zonder één keer met zijn nieuwe collega’s te hebben getraind. Dit laatste samen met Mark van Bommel, die bij Bayern uit een dikke mist van ruzies en schijnruzies was weggerend.

Maar de kroon werd toch gespannen door Ruud van Nistelrooy. Exact een jaar geleden was hij nog dolblij dat hij naar HSV mocht. Iedereen die ook maar een beetje bekend was met zijn immer brandende ambitie begreep dat de Real-speler graag een stapje terug deed: liever wekelijks aan de bak bij een Europese subtopper dan kwakkelen bij een wereldclub. Na drieënhalf jaar verliet de goalgetter Madrid en trok – daalde als het ware af – naar Hamburg. Daar werd hij gastvrij ontvangen. Met zorg en geduld werd hij klaargestoomd voor de Bundesliga, hij mocht revalideren, bijtanken, invallen, en meteen scoorde hij.

Dat scoren was niet meer dan terecht, zou je zeggen: andere clubs, zoals Tottenham Hotspur, hadden het aantrekken van Van Nistelrooy te veel ‘een gok’ gevonden. Hij was vaak geblesseerd en de dertig gepasseerd, een riskant geval.

Dat Ruud al snel scoorde, en bleef scoren, kon dus als een bedankje worden beschouwd voor het vertrouwen dat de Duitsers in hem hadden gesteld. Maar zie nu toch eens de eigentijdse ontrouw van Onze Ruud: Real wilde hem onlangs terug en op slag was hij alle Hamburgse gastvrijheid vergeten. Ruudje moest en zou nog deze winter naar Madrid. Maar tot zijn ergernis en onbegrip houdt HSV hem aan zijn contract, dat pas in de zomer afloopt. En nu is hij gekwetst.

Ergens normaal weggaan valt de voetballers duidelijk niet mee. Wat dat betreft hebben columnisten het een stuk eenvoudiger. Die nemen na vijfeneenhalf jaar afscheid van een dierbaar plekje in de krant, omdat elders een nieuwe uitdaging wacht. En dat afscheid is ruim van tevoren besproken. Dan ga je als goede vrienden uit elkaar.

Dit is de laatste bijdrage van Auke Kok als columnist.