Keith at een Mars

Keith Bakker kwam vorige week weer eens voorbij in RTL Boulevard. Beter gezegd: misdaadjournalist John van den Heuvel kwam met nieuwe beschuldigingen tegen de ervaringsdeskundige op het gebied van verslavings- en gedragsproblematiek.

Niet alleen zou hij twee cliënten hebben misbruikt, hij zou ook een ex-medewerker hebben bedreigd. Er was niemand die het voor hem opnam. Bakker en zijn advocaat – Bram Moszkowicz natuurlijk – waren bezig aan een mediastilte, wat gezien Bakkers laatste televisieoptreden bij Pauw & Witteman best te begrijpen viel.

Voor de VARA Gids bezocht ik Keith Bakker vorig jaar op de set van het programma Family Matters.

We waren kapot, de fotograaf en ik, toen we met onze huurauto eindelijk de bergen bij El Burgos (Zuid-Spanje) bereikten. Onderweg hadden we ruzie gemaakt over de autoradio.

Op de binnenplaats van een ranch sleepten ouders en hun losgeslagen puberkinderen met stukken hout. Ze leken er plezier in te hebben. Keith zei dat die mensen uit een warzone kwamen. „Die gezinnen zijn oorlogsgebieden.” Daarna trok hij zich terug in een kamertje om zich te focussen op de eerste therapeutische sessie van die dag.

Even later zaten we met het hele productieteam aan een lange tafel in de lentezon. Er waren bakken met drie verschillende soorten salades en broodjes met kaas en worst.

Keith at op zijn kamer een Mars.

Ik begon aan iedereen te vragen wat ze van Keith vonden en of ze het een ethisch programma vonden, want dat doen interviewers.

Dat ging eerst heel leuk.

Maar toen iemand weer eens had gezegd dat Keith geweldig was en ik daarna „Echt?” zei, legde de opnameleidster haar broodje demonstratief terug op haar bord.

Ze zei: „Ik vind jou zo negatief. Dit is al de derde vervelende vraag. Waarom vraag je niet hoe het met die kinderen gaat?”

Een paar uur later zaten de ouders in een kring op een heuvel, Keith in het midden. Een vader van een liegende en stelende zoon schudde met zijn hoofd. Zijn schouders hingen.

Keith zei: „Kom van dat kruis, we need the wood.”

De man brak.

Er was in zijn jeugd veel gebeurd, dingen waar niemand van wist. Ik probeerde er een compleet plaatje bij te denken, wat niet lukte. Keith had het over ‘een doorbraak’.

Na de sessie daalden de ouders de heuvel af.

De man van de doorbraak en zijn vrouw liepen gearmd achteraan. Alle twee in een stemming van ‘alles komt goed’.

Fijn, dat-ie zich had laten gaan, ook al waren er dan camera’s bij.

Een paar minuten later verstapte hij zich. Hij had gelukkig niets gebroken.

Iemand van de NCRV was razendsnel ter plekke om te melden dat het niet ethisch was om zoiets op te schrijven. Hij sprak de profetische woorden: „Het is nooit leuk als je van een berg valt.”

Marcel van Roosmalen