Bietensla met pompoenpitolie

Toen ik laatst weer aan die pil dacht, die we ooit in 2000 allemaal zouden slikken om ons zo de moeite van maaltijden uit te sparen, die pil die er niet gekomen is en vermoedelijk ook niet zal komen, toen dacht ik ineens aan iets wat er op een gegeven moment wél was en het

Toen ik laatst weer aan die pil dacht, die we ooit in 2000 allemaal zouden slikken om ons zo de moeite van maaltijden uit te sparen, die pil die er niet gekomen is en vermoedelijk ook niet zal komen, toen dacht ik ineens aan iets wat er op een gegeven moment wél was en het moment van die pil dichterbij leek te brengen.

Het vriesdroogwonder.

Dat was toch even een heel interessante nieuwigheid. Gevriesdroogde etenswaren. Je kon een hele pan stamppot produceren met één klein lichtgewichtzakje. Heel handig als je bijvoorbeeld naar Frankrijk op vakantie ging, waar ze, zoals bekend, oneetbaar eten maken. Of je kon gewoon thuis blijven en op een winteravond in een handomdraai je boerenkoolstamppot uit de keuken toveren. Een keteltje heet water en zoeff, daar veranderden de groene flintertjes in volle boerenkool.

Min of meer dan.

Alleen bergbeklimmers die geen gram bagage te veel mogen meenemen eten nog zulke dingen. Voor hen zou die pil trouwens nog wel geïntroduceerd kunnen worden.

Toch verbazend dat-ie er nog niet is. Want al vinden sommige mensen het dan leuker om te koken en te eten, toch moeten er veel mensen zijn die het heel gemakkelijk zouden vinden om af en toe een pil te nemen. Die kunnen dan wel gewoon fris blijven drinken en chips eten, want dat wil bijna iedereen, maar voor zoiets vervelends als eten nemen ze een pil.

Of een dieetreep. Of een dieetrecept. Dokter Frank zei het ook zaterdag: je moet een dieet altijd iets strenger maken dan nodig want de mensen houden zich nooit helemaal aan een dieet - „Mensen snaaien er toch naast. Je weet hoe het gaat.” Dan komen ze ongeveer goed uit.

Maar als je nu toch aan het DokterFranken bent, en menigeen is dat in deze tijd van het jaar, en je eet dus vooral vlees en eieren en groenten en weinig koolhydraten, dan heb ik een suggestie, die ik zelf weer van een vriendin heb, die je elke aanvechting om toch maar een dieetreep te nemen zal doen vergeten.

Een geweldige salade. Zo heerlijk dat je hem ook zonder dieetwensen maar wat graag eet. Van bietjes.

Ik had toevallig rode en gele bietjes in huis en die vriendin van mij zei: ik weet een salade. Hij oogde schitterend, bijna als snoepgoed zo veelkleurig. Maar het geeft natuurlijk helemaal niets als je geen gele bietjes hebt. Gele bietjes zijn behalve voor de kleur nergens goed voor. De pompoenpitolie is er wel erg lekker bij. Wie die niet heeft, neemt notenolie. Is ook heerlijk.

Kook de bietjes in water met zout gaar in ongeveer drie kwartier. Laat ze wat afkoelen en schil ze. Snijd ze in plakjes en leg ze op een bord. Bestrooi ze met peper en zout. Begiet ze met de notenolie.

Snijd de tomaatjes doormidden. Leg dotjes Hüttenkäse op de bietjes, daarop de doorgesneden tomaatjes. Doe een dotje alfalfa hier en daar. Bestrooi het geheel met pompoenpitten of stukjes walnoot als je notenolie gebruikt.

Eet op en geef toe: het is simpel, maar heerlijk. Je taalt niet meer naar een pil.

En wie er naast wil snaaien, nu, die bakt gewoon een stukje vlees.

Bietensla met pompoenpitolie

Voor 2 personen

4 bieten

3 el pompoenpitolie (Kürbiskernöl)

6 kerstomaatjes

1 bakje alfalfa

3 el Hüttenkäse

evt. pompoenpitten