Wat een opluchting

Tot afgelopen weekend was het steeds nét niet voor Nicolien Sauerbreij.

Maar zaterdag won ze een zilveren medaille op de slalom bij de WK snowboarden.

Natuurlijk kan Nicolien Sauerbreij nog medailles winnen. Het goede gevoel mocht dan enige maanden verdwenen zijn, zaterdag keerde het succes terug met een zilveren medaille op de slalom bij de WK snowboarden. En de sportvrouw van 2010 was er maar wat blij mee.

Sauerbreij gaf onomwonden toe dat de podiumplaats een grote opluchting was. De matige prestaties van het seizoen na de olympische titel hadden haar mentale weerbaarheid aangetast. Niet dat de snowboardster aan haar technisch vermogen had getwijfeld. Integendeel, ze vindt zichzelf technisch nog steeds een van de betere van het circuit. Maar het was, tot afgelopen weekend, steeds nét niet. En ze gaf ronduit toe dat het haar frustreerde en geestelijk had beïnvloed. Het probleem zat dan ook vooral in haar hoofd.

Maar zaterdag, na een dag uitstel wegens de harde wind die over de piste blies, keerde het vertrouwde gevoel eindelijk terug. Sauerbreij skiede aanvallend, vond haar ritme, had een keer geluk – bijvoorbeeld toen ze in de achtste finales de Duitse Karsten met een verschil van eenhonderdste seconden over twee runs versloeg – en stoomde vervolgens vrij probleemloos door naar de finale. Dat ze daarin werd verslagen door de Noorse Hilde-Katrine Engeli was een verrassing, maar ze kon het billijken omdat haar tegenstander significant beter was.

Het verschil tussen de Noorse en haar school volgens Sauerbreij vooral in het gewicht. Engeli is 85 kilogram, tegenover 58 kilogram voor de Nederlandse. „Ze pakte op de vlakke stukken veel meer snelheid. Ik probeerde de achterstand in het laatste steile deel nog ongedaan te maken, maar dat was te laat. Maar als je me van tevoren had gevraagd wie wereldkampioen zou worden, had ik haar naam absoluut niet genoemd. Engeli had de laatste drie jaar niks gepresteerd. Ook zij heeft mentale problemen gehad.” En met een glimlach: ,,Maar die zullen na vandaag wel opgelost zijn.”

Het wonderlijke aan Sauerbreij is dat ze haar vurig gewenste medaille won op haar minst favoriete onderdeel, de parallelslalom. Ze heeft een nadrukkelijke voorkeur voor de parallelreuzenslalom, omdat ze daar meer snelheid kan maken, beter haar ritme kan bepalen en meer tijd heeft om fouten te corrigeren. Op de slalom, die Sauerbreij skiet met een board van 1,58 in plaats van 1,70 meter, moet van start tot finish alles kloppen.

Ook al was het Sauerbreijs eerste podiumplaats van dit seizoen, ze sprak nu al van een geslaagd jaar. „Omdat ik naast de olympische titel en de eindzege in het wereldbekerklassement nu ook een medaille op een WK heb gewonnen.”

Je zou zeggen: een mooi moment om na dit seizoen het afscheid aan te kondigen. Maar dat is in haar geval te voorbarig, zei de 31-jarige Sauerbreij. „Ik ga volgend seizoen zeker door”, zegt ze stellig. „Al mijn contracten lopen tot die tijd door. Maar ik neem komende zomer wel een beslissing over mijn olympische toekomst. Dan bepaal ik of ik doorga tot en met de Spelen van 2014 in Sotsji. Ik wil mijn omgeving en mijn sponsors daarover tijdig duidelijkheid geven.”

Ze zegt nog volop gemotiveerd te zijn voor de sport, maar wel steeds meer moeite te hebben met het reizen. „Daaraan merk ik dat ik ouder word. Zoals vorige maand toen we op weg naar een wereldbekerwedstrijd in de Verenigde Staten een vlucht misten en pas een dag voor de wedstrijd aankwamen. En dan ben ik al voortdurend bezig met deadlines. Dat breekt me wel eens op. Onlangs hoorde ik schaatsers klagen die waren vastgelopen in China en nog maar zes dagen overhielden om zich op een wedstrijd voor te bereiden. Man, ik wilde dat ik eens zes dagen aanlooptijd had. Ons wedstrijdschema is zo strak dat we maximaal drie dagen voorbereiding hebben.”

Stoppen is ook zo radicaal. Zeker voor Sauerbreij, voor wie de toekomst ongewis is. Ze heeft de middelbare school afgemaakt, maar nooit een vak geleerd. „Maar met de olympische medaille verwacht ik wel meer mogelijkheden te hebben. Die plak is mijn papiertje.”

Sauerbreij heeft ook geen idee wat ze na haar sportloopbaan zal doen. Ze denkt wel aan het snowboarden verbonden te zullen blijven. Maar niet als coach. „Die kans acht ik zeer klein. Ik moet er niet aan denken om met kinderen aan de gang te gaan van wie de ouders gemotiveerder zijn dan de kinderen zelf. En ik zie me evenmin een topper begeleiden. Omdat ik er nu niet aan moet denken om na mijn loopbaan weer al diezelfde reizen te maken.”