Mijn slokdarm is een loden pijp

Ik was voor werk in Belek, een plaats in Turkije.

Op de reis terug vlogen we in een toestel van SunExpress, een maatschappij waar ik hier verder geen reclame voor wil maken. Ik zat naast een jonge vrouw van Turkse afkomst.

Het eten kwam in een kartonnen doos. Er zaten een verschrompelde appel, een bakje kwark, een taai wit bolletje en een kuipje jam in.

„Mijn slokdarm is een loden pijp”, zei de vrouw. „Ik kan alles eten. Als ik bij mijn familie in Turkije ben, eet ik ook alles. Maar als ze een jong bokje roosteren, dan pas ik.”

We raakten aan de praat.

Ze zat bij de Amsterdamse politie.

Ik zei maar meteen dat ik daar tegen was, tegen mensen die bij de politie werkten en dat ik niet snapte wat zij – op het eerste gezicht toch een aardig persoon – daar deed. Ik was trouwens ook tegen het roosteren van bokjes. Toen ik klaar was met praten, nam ik een hap van mijn appel. Tevreden over mijn betoog.

Ze zei dat ze eerst ander werk had gedaan, iets administratiefs. Toen ze vijf weken een baby hadden, ging haar man ’s avonds geld pinnen bij de geldautomaat, toevallig bij mij om de hoek. Een Antilliaan met een mes had hem gedwongen om duizend gulden op te nemen en stak hem daarna dood.

Sindsdien vond ze dat buitenlandse misdadigers terug moesten naar hun eigen land. Ze had haar baby naar haar ouders in Turkije gebracht. Hij was inmiddels tien.

Tot op het bot gemotiveerd ging ze bij de politie. Net als de anderen moest ze honderdvijftig bonnen per jaar schrijven. Ze beboette principieel alleen mensen die mobiel belden in de auto, want dat deed ze zelf ook niet.

Ze had nooit hoeven schieten en had in al die jaren maar één keer ‘gepepperd’.

De dader had elf jaar gekregen.

Hij kwam eind vorig jaar vrij.

Haar leidinggevende had haar erover geïnformeerd. Ze wilde geen foto’s zien om maar niet te weten hoe hij er tegenwoordig uitzag, maar ze kende zijn naam en ze kon niet garanderen dat ze niets zou doen als ze hem toevallig zou aanhouden.

Daarop werd ze overgeplaatst.

Ik ben anderhalve week terug en in die tijd was Bernard Welten, hoofdcommissaris te Amsterdam, twee keer op televisie. Elke keer als ik dat hoofd zie, moet ik aan haar denken.

Marcel van Roosmalen

Renske de Greef is de komende twee weken op vakantie. Schrijver Marcel van Roosmalen vervangt haar op deze plek.