'Ik heb meer haar op mijn tanden gekregen'

Opluchting bij Nicolien Sauerbreij (30) na haar zilveren plak bij de WK snowboarden. „Ik wil me niet anders gedragen omdat ik ergens goed in ben.”

Nicolien Sauerbreij na haar zilveren race in La Molina. Foto AFP Dutch Nicolien Sauerbreij celebrates her silver medal in the women's Parallel Slalom final during the FIS Snowboarding World Championships on January 22, 2011 at La Molina ski resort in the north of Spain. Engeli took the gold medal. AFP PHOTO/ JOSEP LAGO AFP

De zilveren medaille om de nek van Nicolien Sauerbreij glom in de zon. En de brede lach op haar gezicht verraadde opluchting. De 30-jarige snowboardster had bij de WK in het Spaanse La Molina toch maar bewezen dat ze nog prijzen kan winnen. Niet dat ze daaraan had getwijfeld, maar het ongenoegen daarover groeide omdat ze de status van olympisch kampioen dit seizoen nog niet met een klinkend resultaat had kunnen onderstrepen. De tweede plaats op de parallelslalom had zaterdag op geen beter moment kunnen komen.

Op de flanken van de Alabaus, de berg die een week lang door het publiek was gemeden, riep het wedstrijdverloop herinneringen op aan de Olympische Spelen in Vancouver, waar Sauerbreij haar grote faam verwierf. Alleen moest ze deze keer in de finale haar meerder erkennen in de Noorse Hilde-Katrine Engeli. Sauerbreij kon zich daar uiteindelijk bij neerleggen, omdat ze op haar kwaliteit was verslagen. Wat haar gelukkig maakte, was de WK-medaille waarnaar ze zo lang op jacht was geweest. In haar perceptie een terechte aanvulling op de wereldbeker en het olympische goud.

Het is geen toeval dat Sauerbreij vooral heeft geoogst na de Olympische Spelen van 2006 in Turijn. Nadat ze in de Italiaanse Alpen met enkele honderdsten van seconden uit de finale was gehouden, maakte ze een tussenbalans van haar carrière op. Sauerbreij besefte dat het anders moest. „Na Turijn begreep ik dat mentaal de knop om moest. Ik moest brutaler worden en vooral vol in de aanval gaan. Ik moest niet langer bang zijn fouten te maken.”

Die reflectie maakte haar sterker. Maar het bewijs kon pas worden geleverd, nadat Sauerbreij haar financiën weer op orde had. „Na Turijn moest ik vanaf nul beginnen”, zegt ze zonder een spoor van verwijten. „Al mijn contracten waren afgelopen en werden niet verlengd. Bovendien wilde sportkoepel NOC*NSF mij niet langer ondersteunen. Uiteindelijk heeft mijn manager Ed Hasselman mij er financieel bovenop geholpen. Hij regelde nieuwe sponsors en legde daarmee de basis voor een herstart”, verklaart Sauerbreij.

In die tijd flitste het wel eens door haar hoofd om te stoppen. Want naast de financiële sores werd ze gehinderd door een hernia. „Maar ik wilde niet dat lichamelijk ongemak het einde van mijn carrière zou bepalen. Toen ik eenmaal goede resultaten behaalde, waren de problemen snel opgelost. Het prijzengeld gaf financieel lucht en de sponsors kregen weer vertrouwen in me. Wat volgde waren drie sublieme jaren die resulteerden in de olympische titel.”

Sauerbreij heeft tegennatuurlijke veranderingen moeten ondergaan om de omslag te maken. Ze was aanvankelijk te sociaal voor de harde wereld van topsport. „Die olympische medaille is nooit mijn grote doel geweest. Ik sportte om het beste uit mezelf te halen. Misschien was dat mijn zwakte. Ik was niet hard genoeg en vond het prima als ik werd verslagen door iemand die beter was. Nu heb ik daar meer moeite mee. Ik heb meer haar op mijn tanden gekregen.”

Olympisch goud maakte Sauerbreij tot een bekende Nederlander. Maar ze weet niet of ze daar gelukkig mee moet zijn. De snowboardster is wars van kapsones en wil het liefst als een gewone Hollandse vrouw door het leven gaan. Dat kan niet altijd, omdat de buitenwereld anders tegen haar aankijkt. „Maar dat maakt me extra nuchter. Ik weet ook hoe het is om verguisd te worden als je niet naar verwachting presteert, zoals bij de Spelen van Salt Lake City in 2002. Ik ging er heen als favoriete, maar nadat ik slecht had gepresteerd door een verkeerd gewaxt bord was de kritiek genadeloos. Daar heb ik veel van geleerd.”

Sauerbreij wil hoe dan ook voorkomen dat roem haar naar het hoofd stijgt. „Ik wil me niet anders gedragen, omdat ik ergens goed in ben. Iedereen is ergens goed in. Ik kan gelukkig worden als ik de gouden medaille in mijn handen heb. Maar ik zal nooit zeggen: ‘Sorry, laat me er even door, want ik ben olympisch kampioen’.”

Sinds haar grote succes wordt Sauerbreij steeds vaker naar het einde van haar carrière gevraagd. Weet ze al wanneer ze stopt met snowboarden? Haar antwoord is dat ze het nog niet weet. „Ik ga volgend seizoen zeker door”, zegt ze stellig. „Al mijn contracten lopen tot die tijd door. Maar ik neem komende zomer wel een beslissing over mijn olympische toekomst. Dan bepaal ik of ik doorga tot en met de Spelen van 2014. Ik wil mijn omgeving en sponsors daarover tijdig duidelijkheid geven.”

Ze zegt nog volop gemotiveerd te zijn voor de sport, maar wel steeds meer moeite met het reizen te hebben. Stoppen is ook zo radicaal. Zeker voor Sauerbreij voor wie de toekomst ongewis is. Ze heeft de middelbare school afgemaakt, maar geen vakopleiding gevolgd. „Maar met mijn olympische titel verwacht ik in het snowboarden actief te blijven. Ik vind wel iets dat bij me past. Die gouden medaille is mijn diploma.”