Adviesklus GE-baas ook nadelig

Als de president om hulp vraagt, kunnen zelfs drukbezette topbestuurders moeilijk nee zeggen. En het is zelfs nog moeilijker als hij de staat veel dank is verschuldigd. Daarom begeeft Jeffrey Immelt, de baas van General Electric (GE), zich naar Washington om Barack Obama te adviseren hoe de Verenigde Staten weer een economische reus kunnen worden die banen creëert.

De aandeelhouders van GE, die enthousiast waren over de winstcijfers van het concern over het vierde kwartaal, lijken er niet mee te zitten dat Immelt een deel van zijn energie zal moeten besteden aan de agenda van de president. Veel van Obama’s doelstellingen – zoals het schragen van de productiemacht en het bevorderen van de toegang tot buitenlandse markten – sluiten mooi aan bij de wereldwijde bedrijfsbelangen van GE.

Maar het is een kwestie van timing. Hoewel de beurskoers van GE bijna is verdrievoudigd vergeleken met de donkerste dagen van de financiële crisis ligt hij nog steeds zo’n 50 procent lager dan het hoogtepunt dat werd waargenomen voordat beleggers in paniek raakten over twijfelachtige beleggingen van de financiële divisie. Immelt verdient lof voor het feit dat hij het concern – met steun van de regering, via schuldengaranties en leningen – in de goede richting heeft gestuurd. Maar Immelt is er niet in geslaagd te voorkomen dat GE in zo’n nijpende toestand terechtkwam.

Het verkrijgen van toegang tot de president heeft voordelen en er is een lange geschiedenis van topmanagers, onder wie voormalige functionarissen van GE, die de opperbevelhebber hebben geadviseerd terwijl ze hun eigen bedrijven bleven besturen. Maar het huidige klimaat brengt een duidelijk nadeel met zich mee: een negatieve reactie van het publiek als dat denkt dat de relatie te innig wordt. Boze kiezers kunnen voor Immelt een afleiding vormen. Hij kan zich dan moeilijker op het bedrijf concentreren – vraag maar aan Goldman Sachs.

En GE heeft het nog steeds alle aandacht nodig. Het is de verdienste van Immelt dat beleggers zich nu veel minder zorgen maken over de financiële divisie, die het moederconcern twee jaar geleden bijna ten val bracht. Hij heeft zich ertoe verplicht de divisie in 2012 tot een hanteerbaarder omvang terug te brengen en minder afhankelijk te maken van kortlopende financiering.

Maar de aandeelhouders van GE, zeker degenen die het concern in de donkerste tijden trouw zijn gebleven, verdienen een toegewijde kapitein. Als Immelt het te druk krijgt met zijn nieuwe baan, zouden ze gelijk hebben als ze hem zouden dwingen te kiezen.

Agnes T. Crane

Vertaling Menno Grootveld