Marokkaansige bonensoep

De toekomst van vroeger was een andere dan die van nu. Je verzon toen allerlei geweldige technische mogelijkheden, waarbij vooral vliegen, liefst naar andere planeten, in trek was. Er waren ook strips waarin mensen door de ruimte reisden naar een planeet met een koepel erover en dan gingen ze door een soort sluis naar binnen

De toekomst van vroeger was een andere dan die van nu. Je verzon toen allerlei geweldige technische mogelijkheden, waarbij vooral vliegen, liefst naar andere planeten, in trek was.

Er waren ook strips waarin mensen door de ruimte reisden naar een planeet met een koepel erover en dan gingen ze door een soort sluis naar binnen en daar was dan een stad met voldoende zuurstof, waar iedereen zich ook weer vliegend en over lopende banden bewoog.

Een van de dingen die bij deze technotoekomst hoorde was de maaltijdpil. Geweldig was dat, je nam een pil en je had alles binnen, alle stoffen die je nodig had en je hoefde dus helemaal geen tijd meer te besteden aan eten. Wat dat tijd scheelde!

Nog los van dat we toen blijkbaar niets wisten over het belang van kauwen, is het toch wel vreemd dat bij die fantasie het hele idee van smaak, van lekker, van gezellig, van saamhorig, van aardigheid hebben in koken meteen was verdwenen. Je denkt er nog wel eens aan als iemand zegt dat je net zo goed alles kant-en-klaar of voorgedroogd en verpakt kunt kopen. Ruimtepillentypes.

Soms heb je juist enorm zin om iets te maken. Fijn in de keuken staan even en wat geurige spulletjes bakken, iets laten pruttelen op het vuur en dan vanavond een fijne, dikke soep eten. Niks geen saaie pil.

Dit is min of meer een vegetarische versie van de beroemde Marokkaanse harira, lamssoep. De soep is erg dik en voedzaam, bijna een nattige bonen-pastaschotel. En pittig en kruidig, dankzij de specerijen en de kruiden en de peper – wie van pittig houdt kan best wat meer peper toevoegen.

De ‘bolletjespasta’ is pasta die eruit ziet als een soort dikke couscous. Heel aantrekkelijk voor in soepen en ook voor pastasalades. Turkse en Marokkaanse winkels hebben ’m meestal. In Engelstalige recepten wordt dat spul altijd ‘mograbia’ genoemd.

Hak de ui fijn, snijd de selderie en de wortel in blokjes. Ontzaad de groene peper en snijd hem fijn. Giet wat olie in een royale pan en fruit de groenten daarin aan.

Doe er komijn- en korianderzaad bij en bak dat ook even mee.

Snij de tomaten in stukjes en doe ze bij de groenten in de pan. Spoel de linzen af en voeg die ook toe. Bestrooi het geheel met peper en zout en giet de bouillon (of het water) erbij. Doe het kaneelstokje in de pan en laat alles heel zachtjes een uur of anderhalf sudderen, tot de linzen gaar zijn.

Na anderhalf uur wordt de pasta toegevoegd. Spoel de bonen en de kekererwten goed af en doe ze tien minuten later ook in de soep. Proef op zout, voeg citroensap toe.

Hak de koriander en de peterselie grof en strooi die over de soep.

Het lekkerste is het om de soep een dagje te laten staan. Maar hij kan ook meteen gegeten worden, met korsterig brood en eventueel een extra scheutje olijfolie.

Marokkaansige bonensoep

1 ui

2 stengels bleekselderie

1 wortel

olijfolie

½ groene peper

komijnzaad

kaneelstokje

korianderzaad

4 rijpe tomaten

1 kopje linzen

1 l groentebouillon (of water)

1 kopje bolletjespasta

1 blikje kidneybonen

1 blikje kekererwten (‘kikkererwten’)

koriander

peterselie

citroensap