De zorg voor mijn broer is sinds 1 januari gehalveerd

Goed, die aandacht voor Brandon. Ik hoop dat hij en de veertig andere geketenden door die publiciteit een waardiger leven krijgen. Mijn broertje heet Hans en woont in Rolde. Hij wordt daar al ruim dertig jaar verzorgd, sinds zijn twaalfde, samen met een paar huisgenoten. Hij is epilepticus, geestelijk en motorisch zwaar gehandicapt en heeft het niveau van een kind van twee. Een paar jaar geleden werd hij na een hersenbloeding volslagen immobiel en sindsdien hangt hij hele dagen in zijn rolstoel. Hij moet worden gevoerd en getild.

Sinds 1 januari 2011 is de zorg voor hem en zijn huisgenoten gehalveerd. Zaterdags en zondags is er één kwartier iemand om met hem te communiceren. ’s Nachts is er bewaking op afstand, overdag is er één verzorgende. Mijn broer en zus, mentors van Hans, zijn ten einde raad. Als Hans in een epileptische aanval blijft hangen, is te vrezen dat niet altijd iemand op tijd aanwezig is om hem te helpen. Hans is een mens met zelfbewustzijn. Hoe wrang de vergelijking ook is, de bewegingsvrijheid van Brandon is groter. Het kan altijd erger.

Een procent minder koopkracht is erg. Dat pensioenuitkeringen misschien 10 procent lager worden is erg. Halvering van de zorg aan de allerzwaksten in de samenleving is ook erg. De verantwoordelijkheid van journalistiek en politiek is groter dan alleen het verhaal van Brandon. Hij en Hans hebben veel lotgenoten die tekort worden gedaan.

Jan Brouwer

Assen