Nick Cave zie je er niet meer, wel potten olijven en pasta

Mazzo

Rozengracht 114, Amsterdam www.mazzoamsterdam.nl

eten ****

service **

sfeer ****

In de jaren tachtig danste je er op new wave. Je kon er Nick Cave en de mannen van U2 tegenkomen. In ‘’89 was Mazzo – na de Roxy – de tweede club in Amsterdam waar house werd gedraaid. En in 2004 ging de club op de Rozengracht dicht.

Sinds een paar maanden huist restaurant Mazzo in hetzelfde pand. De dansvloer heeft plaatsgemaakt voor een grote strakke bar, voor plafondhoge kasten vol potten olijven en zakken pasta, en voor zwarte designlampen die als grote spinnen boven de tafeltjes bungelen. De artiesten en de vage figuren zijn vervangen door een gemêleerd publiek: er zijn tafeltjes kalende achterhoofden, stelletjes van twintig en achterin de zaak veel gehaaste bakfietsvaders en -moeders, van wie de kinderen tekeningen maken op een enorme muur die met schoolbordverf is bewerkt.

Bij binnenkomst trekken we meteen wat lagen kleren uit: het is warm in Mazzo. Aan de tafel naast ons is een groepje mannen beter voorbereid: ze halen waaiers uit hun vestzak, waar ze flamboyant mee zwaaien.

De kaart ziet er fijn uit. Modern Italiaans en niet te duur. Wel jammer dat het een half uur duurt voor we ons eerste drankje mogen bestellen. De ober zwaait steeds wel vriendelijk terug, maar komt niet langs.

Als we – na steeds weidsere armgebaren om de aandacht te trekken – ons eten hebben bemachtigd, zijn we wel gelukkig. De antipasti (champignons, inktvis, toast met eendenlever) smaken goed, de hoofdgerechten (risotto verde en parelhoen met salie-Marsala-jus) nog beter. En als we aan het toetje zitten (Scroppino en de onvermijdelijke tiramisu) wanen we ons even in Rome.

Janna Laeven