Koorleden zingen het leed van zich af

In de tv-serie ‘Levenslied’ volgen we de zeer diverse leden van een zangkoor, verbonden in eenzaamheid en liefde voor muziek.

Terwijl Betty de rozen in het water zet, zegt de man aan de keukentafel dat ze best leuk woont: „Best leuk, maar wel een beetje krap. Het is ieder geval ruimer dan waar je vandaan komt.”

Dat laatste valt verkeerd. Betty draait zich woedend om. Ze blijkt twee jaar te hebben gezeten uit loyaliteit aan haar criminele ex – want hij is het. Ze gooit hem eruit. Om die grap, en om al die andere openstaande rekeningen.

Een dramatische onthulling die de naam van de tv-serie Levenslied eer aandoet. De tiendelige dramaserie, die vanavond bij de NCRV begint, draait om acht leden van een Haarlems amateurkoor. Ieder krijgt zijn eigen drama: liefdesleed, afpersing, huiselijk geweld, geldproblemen. En op donderdag komen ze bijeen om het van zich af te zingen.

Het koor brengt een groep eenzame zielen samen uit verschillende lagen van de samenleving. Dirigent Betty, gespeeld door Anna Drijver, is de drijvende kracht achter het koor. Drijver wordt omringd door een sterke cast. De ensembleserie werd bedacht door producent Willem Zijlstra van het bedrijf FourOne.Media: „Ik ken wat mensen die op een koor zitten, en ik las een keer dat Nederland per hoofd van de bevolking het hoogste aantal koren van de wereld heeft. Honderdduizenden mensen zingen in koren. Dat vond ik bijzonder: we hebben toch de naam een nuchter, weinig kunstzinnig volk te zijn.”

De opzet doet denken aan Glee, de Amerikaanse serie over een schoolkoor. Ook in Levenslied komen buitenbeentjes die het moeilijk hebben, samen in het koor waar ze zich wél thuis voelen en waar ze wel kunnen schitteren. Net als in Glee zingt het koor meerstemmige arrangementen van popliedjes. Zo krijgen we opmerkelijke versies van Lady Gaga’s Pokerface, Mr. Bojangles, Changes van Bowie, I’m not in Love, Non, non, rien n’a changé van zangkoor Les Poppys, Ich bin wie du, en de Turkse hit Simarik (‘kus-kus’).

Zijlstra kent Glee niet: „Nee, ons voorbeeld was een Deense film, As it is in heaven.” In die film keert een beroemde dirigent met hartproblemen terug naar zijn geboortedorp om het kwijnende kerkkoor te leiden. Ook hierin krijgt ieder koorlid zijn eigen drama. Een verschil met Levenslied is dat de rol van de dirigent en zijn strijd tegen de behoudende krachten in de gemeenschap veel sterker centraal staat.

Regisseur Pollo de Pimentel: „Dit is geen politie- of ziekenhuisserie, dit is geen keihard brok amusement, maar een karakterserie. Het gaat erom met geduld het karakter uit te diepen. Je moet van die mensen gaan houden. We streefden naar een realistische, eigentijdse down-to-earth-stijl. Geen grote helden, maar gewone mensen, die hun problemen niet in 45 minuten oplossen. Sterker nog, na tien afleveringen hebben lang niet alle karakters hun problemen opgelost. Sommigen krijgen een happy end, voor anderen komt het niet meer goed, en voor een paar wordt het alleen maar erger. Net als in het echte leven.”

Producent Zijlstra zegt over het koor: „Zingen is een passie, die los staat van demografie, afkomst, leeftijd, inkomen. Dus kan je zo hele verschillende karakters in een serie samenbrengen, van bijstandmoeder tot bankier. Bovendien gaf het koor me de mogelijkheid om muziek in de serie brengen, zonder het realisme aan te tasten. De karakters stappen niet opeens uit de scène om een lied in te zetten, zoals musical-achtige series als ‘Het Schaep’ en Annie M.G.”

Pimentel: „Het koor biedt inderdaad een handig, los kader – bijna een excuus – voor een serie met zoveel hoofdpersonen. Sommigen hebben iets met elkaar, anderen zien elkaar alleen op de repetitie. Samen zingen is iets heel bijzonders. Als je zingt, geef je jezelf een beetje bloot. De liedjes voegen iets reflectiefs toe. Niet dat we bij een verhaal over liefdesverdriet een bijpassend lied inzetten, dat zou goedkoop zijn. Maar de liedjes weerspiegelen wel de sfeer.”

Dick van den Heuvel, een van de vier scenaristen: „Ik heb zelf bij amateurtoneelgroep Toetssteen gezeten. Dat mensen naar een amateurvereniging gaan voor de gezelligheid en ontspanning is een misverstand. Veel amateurs zijn juist heel fanatiek. Ze kunnen in de amateurkunst van alles kwijt wat ze in hun beroepsleven niet kwijt kunnen. Dat is niet alleen ontspanning. Dáár zit juist hun ambitie.”

Levenslied, vanaf vanavond iedere donderdag, Ned. 1, 21.25-22.30 uur