Vrouwen, dat zijn pas echte seksisten

Vrouwen eisen van mannen dat ze zich gedragen als gentlemen, maar piekeren zelf niet over ladylike gedrag. Ze zijn veeleisend en onverzadigbaar. Vrouwen, gedraag je sportiever, adviseert Lisette Thooft.

In de film The Social Network wordt Mark Zuckerberg, schepper van Facebook, afgeschilderd als een hork, asociaal en vrouwonvriendelijk. Hij kleineert zijn vriendin Erica, zet beledigende teksten over haar op internet, maakt een website waarop studenten kunnen kiezen tussen meisjes als op een veemarkt en wekt daarmee de woede van alle vrouwelijke Harvard-studenten.

Wat mij opviel, was hoe horkerig en onsportief de vrouwen in die film zijn. Erica is ijskoud, onbarmhartig en minstens even arrogant als Mark.

In de openingsscène van de film erkent Mark dat hij graag wil worden geaccepteerd door een chic studentendispuut. Dat is volgens hem de sleutel tot een beter leven. Dan zal hij Erica kunnen meenemen, zegt hij, naar plekken waar ze anders nooit zou zijn terechtgekomen. In mijn ogen stelt hij zich daarmee aandoenlijk kwetsbaar op, maar Erica is zo beledigd dat ze op staande voet de relatie verbreekt. Wat een kapsones, dacht ik.

Met een dronken kop neemt Mark wraak. De Harvard-jongens storten zich verlekkerd op de site die hij creëert. De meisjes komen geen moment op het idee om terug te slaan, met een eigen creatief idee – hoewel jonge vrouwen net zo openlijk vleeskeuren als jonge mannen. Nee, ze hangen de vermoorde onschuld uit en zijn collectief woedend. Wat een stel humorloze krengetjes, dacht ik.

Wat meten vrouwen toch met twee maten. Zij mogen zich straffeloos seksistisch gedragen. Van mannen accepteren ze niets. Dat is zeer normaal en geaccepteerd in onze politiek correcte tijden. The Social Network heet niet waarheidsgetrouw te zijn, maar wel emblematic. De film geeft onze tijdgeest perfect weer, the way we live now.

De olifant in de kamer – zo groot dat niemand hem opmerkt, omdat iedereen bezig is eronderdoor of eromheen te kijken – is de macht die vrouwen hebben over mannen. Vrouwen zijn al sinds mensenheugenis dominant in liefdesrelaties. Ooit was dat een algemeen bekend feit. Tegenwoordig doen we allemaal net of het niet zo is, omdat we collectief dat verleden zijn vergeten of hebben verdrongen. Daardoor is de strijd tussen de seksen, die nog altijd woedt, geen eerlijke strijd. Vrouwen spelen onbekommerd vals. Ze winnen vaak.

Jarenlang was ik overtuigd van de morele superioriteit van mijn eigen geslacht. Daarvan ben ik teruggekomen, onder meer door mijn literatuuronderzoek naar de symbolische betekenis van mythen. Net als de verhalen van nu zijn mythen niet letterlijk waar, maar wel onthullend over de tijdgeest.

In de prehistorie, zo blijkt uit de archeologie, de antropologie en uit de verhalen, waren vrouwen woest, gevaarlijk en volledig overgeleverd aan hun instinctieve seksuele driften. Daarbij bedachten ze vruchtbaarheidsreligies. Ze dwongen mannen zich te voegen naar hun grillige en vaak bloedige riten. In een minstens vierduizend jaar oud, Babylonisch scheppingsverhaal neemt een prins het op tegen een vrouwelijke draak. Ze dreigt met vreselijke zaken en vleit de man tegelijkertijd.

Het is de oerverzuchting van de man: waarom speelt de vrouw geen open kaart?

Omdat ze niet alleen zijn zaad wil, maar ook zijn ziel en zaligheid. Omdat ze hem met huid en haar wil bezitten, ook al doet ze net of ze seksueel is vrijgevochten en tevreden is met een onenightstand.

In de westerse cultuur is het woeste, vrouwelijke libido ‘beschaafd’, maar vrouwen hebben de strijd tussen de seksen niet opgegeven. Ze zijn emotioneel onverzadigbaar. Ze hebben een ander zelfbeeld bedacht, dat van de vrouw die al millennia lijdt onder patriarchale onderdrukking, die seksueel verkrampt raakte door de patriarchale godsdienst en die zich nog altijd niet vrij kan ontplooien door de mannelijke overheersing. Zij moet dus met alle egards worden omgeven. Zij mag zich veeleisend en onsportief gedragen. Ook in hedendaagse vrouwen zit die onverzadigbaarheid, verborgen onder seksuele beschikbaarheid en slachtofferfeminisme.

Vrouwen bieden zich gewillig aan als seksspeeltjes, maar verwachten wel totale ‘commitment’ aan een relatie. Ze eisen dat elke man zich gedraagt als gentleman, zonder ook maar een moment te overwegen om zich te gedragen als lady. Ze worden woedend op de ‘foute’ man die zich opstelt als leider of beschermer. Ze kijken schamper neer op de watjes die dat niet doen.

Laten we sportiever worden.

Lisette Thooft is publicist en journalist.