Staatslot en TH Delft

Computer bepaalt prijs Staatsloterij

Door een onzer redacteuren

BUSSUM, 19 jan. – Met ingang van morgen trekt de NOS-televisie vijf minuten zendtijd uit om de trekkingen van de hoofdprijzen van de staatsloterij rechtstreeks te kunnen uitzenden.

Het onderdeel waar het in het programma om gaat, is het trekkingsapparaat, een speciaal door de TH Delft voor de staatsloterij ontworpen instrument dat via vijf afzonderlijke stroomkringlopen op een gewenst tijdstip een getal produceert dat het winnende lot aangeeft.

Het publiek kan dit getal dank zij een matglazen venstertje in dit op electronische leest geschoeide rad van avontuur ogenblikkelijk aflezen.

Vanzelfsprekend is het de bedoeling dat door de openbaarheid van de trekking de belangstelling van het publiek voor de staatsloterij wordt aangewakkerd.

In het personeelsblad van het ministerie van financiën van februari 1970 schreef de toenmalige directeur van de staatsloterij, de heer Van Alderwelt van Rosenburgh: “Het was de trekkingsceremonie die het publiek trok, en het was de tevoren bekendgemaakte lijst van uitgeloofde prijzen, die de spelers tot deelneming aan de loterij noodde. In zuidelijke landen maakt men nog steeds veel werk van de trekkingen. In sommige landen krijgen zij zelfs het karakter van een publiek feest.

„Wij Hollanders”, zo vervolgt de heer Van Alderwelt van Rosenburgh met spijt, „zijn daar te nuchter voor.”

Via een uitvoerig bijbels en historisch uitstapje over Noach, die de tijd met loterijtjes zou hebben gedood en verre voorvaderen die tombola’s in urnen hielden, belandt de heer Van Alderwelt van Rosenburgh in het elektronisch tijdperk, dat naar men zou verwachten alle trekkingsmoeilijkheden in een handomdraai moest kunnen oplossen.

„Maar nee”, aldus de heer Van Alderwelt van Rosenburgh, „het bleek al gauw dat men met een computer wel nauwkeurig berekeningen kon maken, doch het tegenovergestelde niet.”

„En de staatsloterij eist nu eenmaal een apparaat dat een volkomen willekeurig resultaat geeft.”

Gelukkig bracht de TH Delft de oplossing, „nadat anderen het bijltje erbij hadden neergelegd”.