Gewillig bieden ze zich aan als seksspeeltje...

Vrouwen mogen zich tegenwoordig straffeloos seksistisch gedragen.

Maar van mannen accepteren ze niets.

In de film The Social Network wordt Mark Zuckerberg, schepper van Facebook, afgeschilderd als een hork, asociaal en vrouwonvriendelijk. Hij kleineert zijn vriendin Erica, zet beledigende teksten over haar op internet, maakt een website waarop studenten kunnen kiezen tussen meisjes alsof het een veemarkt is en wekt daarmee de woede op van alle vrouwelijke Harvardstudenten.

Wat mij echter opviel was hoe horkerig en onsportief de vrouwen in die film zijn. Erica is ijskoud, onbarmhartig en minstens even arrogant als Mark. In de openingsscène van de film erkent Mark dat hij dolgraag door een chic studentendispuut geaccepteerd wil worden; dat is volgens hem de sleutel tot een beter leven. Dan zal hij haar kunnen meenemen, zegt hij, naar plekken waar ze anders nooit terecht zou zijn gekomen. In mijn ogen stelt hij zich daarmee aandoenlijk kwetsbaar op. Maar Erica is zo beledigd dat ze op staande voet de relatie verbreekt. Wat een kapsones, dacht ik.

Met een dronken kop neemt Mark wraak en de Harvardjongens storten zich verlekkerd op de site die hij creëert. De meisjes komen geen moment op het idee om terug te slaan met een eigen creatief idee – hoewel jonge vrouwen net zo openlijk vlees keuren als jonge mannen. Nee, ze hangen de vermoorde onschuld uit en zijn collectief woedend. Wat een stel humorloze krengetjes, dacht ik.

Wat meten vrouwen toch met twee maten: zij mogen zich straffeloos seksistisch gedragen, maar van mannen accepteren ze niets. En wat is dat normaal en geaccepteerd in onze politiek correcte tijden. The Social Network heet niet waarheidsgetrouw te zijn, maar wel ‘emblematic’: hij geeft onze tijdgeest perfect weer, the way we live now.

De olifant in de kamer – zo groot dat niemand hem opmerkt omdat iedereen bezig is er onderdoor of omheen te kijken – is de macht die vrouwen hebben over mannen. Vrouwen zijn al sinds mensenheugenis dominant in liefdesrelaties. Ooit was dat een algemeen bekend feit, maar tegenwoordig doen we allemaal net of het niet zo is, omdat we collectief dat verleden vergeten zijn of verdrongen hebben. Daardoor is de strijd tussen de seksen, die nog altijd woedt, geen eerlijke strijd. Vrouwen spelen onbekommerd vals en winnen dan ook vaak.

Jarenlang was ik overtuigd van de morele superioriteit van mijn eigen geslacht. Maar daarvan ben ik teruggekomen, onder andere door mijn literatuuronderzoek naar de symbolische betekenis van mythen. Net als de verhalen van nu zijn mythen niet letterlijk waar, maar wel onthullend over de tijdgeest. In de prehistorie, zo blijkt uit de archeologie, de antropologie en uit de verhalen, waren vrouwen woest en gevaarlijk, volledig overgeleverd aan hun instinctieve seksuele driften. Daar bedachten ze vruchtbaarheidsreligies bij en ze dwongen mannen zich te voegen naar hun grillige en vaak bloedige riten. Er zijn over de hele wereld mensenoffers gebracht en aanvankelijk werden die opgegeten. Draken in mythische verhalen symboliseerden die heerszuchtige en vraatzuchtige oervrouwen, door mannen gevreesd. In het minstens vierduizend jaar oude Babylonische scheppingsverhaal de Enuma Elish gaat prins Mardoek uit om te vechten tegen drakengodin Tiamat, die dreigt al haar kinderen te doden. Als hij nadert, begint Tiamat hem te vleien, stroop om de mond te smeren. Hij roept uit: „Waarom bekleed je jezelf met een mantel van liefde, terwijl je in je hart strijd beraamt? Laten we vechten!”

Het is de oerverzuchting van de man: waarom speelt ze geen open kaart? Omdat ze niet alleen zijn zaad wil maar ook zijn ziel en zaligheid. Omdat ze hem met huid en haar wil bezitten, ook al doet ze net of ze seksueel vrijgevochten is en tevreden met een onenightstand.

In de westerse cultuur is het woeste vrouwelijke libido in de loop der eeuwen ‘beschaafd’, maar daarmee is niet gezegd dat vrouwen de strijd tussen de seksen hebben opgegeven. Ze vechten nu met andere middelen: ze zijn emotioneel onverzadigbaar. Ze hebben een ander zelfbeeld bedacht, dat van de vrouw die al millennia lijdt onder patriarchale onderdrukking, seksueel verkrampt raakte door de patriarchale godsdienst en zich nog altijd niet vrij kan ontplooien vanwege de mannelijke overheersing. En die dus met alle égards omgeven moet worden en zich veeleisend en onsportief mag gedragen. Ook in hedendaagse vrouwen zit die onverzadigbaarheid, verborgen onder seksuele beschikbaarheid en slachtofferfeminisme.

Dus bieden vrouwen zich gewillig aan als seksspeeltje om vervolgens totale ‘commitment’ aan de relatie te verwachten. Eisen ze dat elke man zich gedraagt als gentleman, zonder ook maar een moment te overwegen zich te gedragen als lady. Worden ze woedend op de ‘foute’ man die zich als leider of beschermer opstelt, en kijken ze schamper neer op de watjes die dat niet doen.

Laten we wat sportiever worden.

Lisette Thooft is publicist en journalist. Haar boek ‘De Onverzadigbare Vrouw (en de Afwezige Man)’ verschijnt deze week.