Abstracte originele liedjes

Voor popzangeres Eefje de Visser staan originaliteit en eigenzinnigheid voorop.

Maar sinds ze de Grote Prijs won, is ze het allemaal wel wat serieuzer gaan nemen.

Regels zijn er om aan je laars te lappen, vindt Eefje de Visser. Haar muziek is origineel, associatief en abstract. Werken met rijmschema’s vindt ze saai, gewone liedjes worden er al genoeg geschreven.

Liever laat ze de woorden vloeien zoals ze zich aandienen, zonder pen op papier en het eindeloze gepieker of het allemaal wel in het metrum past. Haar cd De Koek is een wonder van Nederlandstalig vernuft, met frisse instrumentatie en oorspronkelijke teksten.

‘Eefje’, noemde ze zich kortweg toen ze in 2009 meedeed aan de Grote Prijs. Ze won in de categorie singer/songwriters. Het gaf haar de armslag om in alle rust te werken aan haar debuutalbum, waarop nu dan toch haar volledige naam prijkt. „Het leek me wel handig als mensen me kunnen vinden met mijn voor- en achternaam. Het klinkt ook net iets volwassener, maar ik vind het prima als mensen me Eefje blijven noemen.”

De Visser groeide op in een muzikaal gezin en verzon op blokfluitles haar eerste melodietjes. Op haar dertiende kreeg ze een gitaar en begon ze liedjes te schrijven, die ze op haar kamer opnam met een viersporenrecorder. „Zelf meerstemmige koortjes zingen, dat interesseerde me het meest. Ik hou van hele vrije melodieën en teksten. Dat heb ik waarschijnlijk overgehouden aan mijn liefde voor de oude Sesamstraatliedjes van Harry Bannink en Willem Wilmink, die op geen enkele manier werden beperkt door afgemeten schema’s in de muziek.”

Ze had wel popfavorieten: Fiona Apple, Feist en de kleine liedjes van Paul McCartney bij The Beatles. Maar iemand nadoen wilde ze niet. „Fiona Apple is veel zwaarder; bij mij pakken liedjes altijd luchtiger uit. Ik zie het meeste in muzikanten die zich onderscheiden van de rest. Ik luister niet zo veel naar muziek van anderen. Het helpt me om iets eigens te doen. Ik vind het belangrijk om origineel te zijn.”

Solo trad ze vaak op met een loopstation: een apparaat waarmee je ter plekke partijen kunt inspelen die als begeleidende muziek dienen. „Ik heb een haat-liefdeverhouding met dat apparaat. Er kan van alles mis gaan. Als je een foutje in het ritme maakt zit je er de rest van het nummer aan vast.” Visser noemt zich een bevrijd muzikant, nu ze een band heeft gevonden die haar muziek begrijpt. De bassist, gitarist en toetsenman dubbelen op blaasinstrumenten. Dat geeft haar de mogelijkheid om live net zo speels met de arrangementen om te springen als het op de cd is gebeurd.

Eigenlijk heeft ze niets met Nederlandstalige popmuziek. Haar liefde voor kinderliedjes deed haar twee jaar geleden besluiten om in haar eigen taal te gaan schrijven. „Dat werd altijd net wat te serieus, te zwaar en metaforisch om het geschikt te maken voor jonge kinderen. Toen ik eenmaal in het Nederlands schreef, bleek dat de taal me wel lag. Tekst en muziek komen er meestal in één vloeiende ratel uit. Die moet ik dan snel opschrijven, anders vergeet ik het. Ik verlies mijn concentratie als ik achteraf nog moet sleutelen aan een tekst. Als ik er echt voor ga zitten komen er dingen uit die ik veel te gemaakt vind. Ik werk liever op intuïtie.”

Haar associatieve werkwijze heeft prachtige liedjes opgeleverd als ‘Hartslag’ en ‘Ik dacht na’. „Hoe voller je een nummers stopt met verschillende instrumenten, hoe moeilijker het wordt om de afzonderlijke partijen uit elkaar te houden. Ik heb geprobeerd de muziek kernachtig te houden, door bij elk liedje afzonderlijk te kijken wat het nodig had voor de juiste sfeer. Door die afwisseling is het nu best moeilijk om de muziek van het album live te brengen. Maar dit is wat ik altijd heb gewild: een band waar je alle kanten mee op kunt.”

De Visser is 24 en droomt van een carrière in de muziek. „Ik ben niet zo ambitieus, maar sinds ik de Grote Prijs won, ben ik het allemaal wel wat serieuzer gaan nemen. Als ik muziek maak, denk ik er niet over na of het geschikt is voor de radio of voor een groot publiek. De beste manier om aan mijn carrière te werken, is door iets neer te zetten waar ik zelf helemaal blij van word.”

De cd ‘De Koek’ verscheen bij Eefjes Platenmaatschappijtje. Zie www.eefjedevisser.com