Verleidelijk, kleurig en eindelijk ook hier

Jacco Olivier is een Nederlandse schilder, wiens werken alleen internationaal te zien waren.

Maar nu dan ook eindelijk in Nederland.

Merkwaardige tendens, het afgelopen jaar: de beste exposities van Nederlandse kunstenaars werden allemaal in het buitenland gehouden. Willem de Rooij maakte Intolerance in Berlijn, Marlene Dumas deed Tronies in München, Marcel van Eeden heeft (nog steeds) een fantastische tentoonstelling in het Haus am Waldsee en Mark Manders’ werk toerde een half jaar langs grote Amerikaanse musea.

Maar in Nederland weten we blijkbaar niet goed raad met zoveel kracht en ambitie. Het merkwaardigste geval in dit opzicht is al enkele jaren Jacco Olivier. Olivier is een Nederlandse schilder, wiens werken de afgelopen jaren steevast te zien waren op grote internationale beurzen. En ook nog in de stand van grote galeries: Olivier wordt in New York vertegenwoordigd door Marianne Boesky en in Londen door Victoria Miro. Maar niet in Nederland, dus.

Tot deze week. Want vrij onverwacht heeft Galerie Ron Mandos in Amsterdam Olivier weten te verleiden tot een solo. Daarop pakt hij maar meteen flink uit: in totaal zijn er negen recente filmwerken van Olivier te zien. Maar zijn het nu filmwerken of bewegende schilderijen? Exact die vraag is cruciaal in Oliviers oeuvre. Op het eerste gezicht zijn het onmiskenbaar (animatie-)filmpjes (meestal van enkele minuten), die bestaan uit weelderige, veelkleurige beelden, opgebouwd met verf en penseel. Maar ook valt op dat Olivier geen verteller wil zijn: de ontwikkeling in de films is minimaal, de verhalen stellen weinig voor (een badende vrouw, een stervende kever). Zo besef je al snel dat Olivier zijn toeschouwers door middel van die beweging vooral wil confronteren met zaken als gelaagdheid en tijd, elementen die altijd in schilderijen aanwezig zijn, maar door de aard van het medium meestal buiten beeld blijven.

Eigenlijk is er maar één nadeel aan Oliviers werk (dat af en toe wat doet denken aan Peter Doig): het is zo verleidelijk en kleurig dat je als toeschouwer gemakkelijk alle inhoudelijke, abstractere overwegingen vergeet. Wie zich daarvan weet los te rukken beseft dat Olivier eigenlijk op zijn best is als hij zich zo veel mogelijk inhoudt. Uiteindelijk is een werk als Landscape (2010), waarin de camera alleen maar heel zorgvuldig het oppervlak van een schilderij aftast alsof het een weelderig landschap is, het hoogtepunt van de expositie.

Galerie

Ron Mandos

Jacco Olivier. T/m 12 februari, Prinsengracht 282, Amsterdam. Wo t/m za 12-18u. Inl: www.ronmandos.nl****