Vergeetachtigheid

Hoe oud zou de pr-adviseur zijn geweest die Jan Nagel heeft aangeraden zijn kersverse ouderenpartij de naam 50 Plus te geven?

Ik gok een jaar of 12.

Dat is immers de leeftijd waarop je iedere vijftiger ‘oud’ vindt, iedere zestiger ‘bejaard’ – en alles wat met pensioen is een fossiel uit prehistorische tijden. Maar welke zichzelf respecterende vijftigplusser vindt dat tegenwoordig nog van zichzelf? Jan Nagel is nota bene 71 en die begint alweer aan zijn vierde politieke partij sinds 2001. Want Jan weet: 71 is het nieuwe 23 – véél te jong om achter de geraniums te gaan zitten.

Zijn doel: in tien jaar net zoveel politieke partijen verslijten als zijn kleindochter vriendjes.

Het partijprogramma zelf lijkt daarentegen wel geschreven door de wat meer vergrijsden onder ons. Standpunt 1 luidt „De AOW-leeftijd blijft 65 jaar”, direct gevolgd door standpunt 2: „Meer 50-plussers aan het werk!”. Wie daar de contradictie niet in herkent, verraadt een milde vorm van vroegtijdige dementie, lijkt me.

Tel daarbij op dat de partij tegelijkertijd pleit voor het wegbezuinigen van maar liefst een kwart van alle ambtenaren door middel van „natuurlijk verloop” en je denkt: tijd om even met opa langs de dokter te gaan. Tot slot hekelt de partij in haar toelichting „de huidige regeringspartijen CDA, PvdA en ChristenUnie”.

Oh jee: nog Alzheimer ook.

Wat ze echter niet vergeten zijn, is waar het loket van de overheid zich bevindt. Meer vakantietoeslag voor AOW’ers, een dertiende maand erbij, gratis openbaar vervoer, lagere gemeentebelastingen: ja, de generatie-Nagel weet precies waar ze haar hand moet ophouden. Niet dat ik ze hun oude dag misgun, integendeel, maar enige zelfreflectie zou hier wel op zijn plaats zijn geweest.

Want nergens wordt de fundamentelere vraag gesteld: hoe komt het eigenlijk dat onze samenleving de ouderen uit het oog is verloren? Hoe komt het dat we opa en oma liever uitbesteden aan een onderbemand tehuis dan zelf voor ze te zorgen? Zou dat misschien iets te maken kunnen hebben met de individualisering van de samenleving, gecombineerd met de socialisering van de zorg die de generatie-Nagel zélf in gang heeft gezet? En die ze nu doodleuk recyclet als oplossing?

Vergeetachtigheid heeft ook zo zijn voordelen.

Rob Wijnberg