Sluwe Vosje is vol kleur en plezier

Het Sluwe Vosje door De Ned. Opera, Ned. Philh. Orkest, kinderkoor De Kickers o.l.v. Lawrence Renes. Gezien: 15/1 Muziektheater Amsterdam. Herh. : t/m 6/2. Inl.: dno.nl ****

Als het bladeren in een levend en klinkend prentenboek, zó is Janáceks opera Het Sluwe Vosje bij De Nederlandse Opera. De hartveroverende productie van Richard Jones uit 2006 wordt herhaald met goeddeels dezelfde massale en voortreffelijke cast. Het golvende landschap wordt bevolkt door kleurige insecten, paarden, kippen, varkens, vossen, een das, tal van andere dieren en mensen. En een hond, die er ongegeneerd bij loopt zoals Fokke en Sukke.

Het is kinderlijk plezier voor volwassenen, met een serieuze, spirituele boodschap. Dieren en mensen zijn gelijkwaardig en gelijkaardig. Het door de boswachter jong gevangen Sluwe Vosje zegt tegen haar man Goudpels dat ze is opgevoed als mens. Mensen bejagen en eten dieren, zoals dieren ook andere dieren opeten.

Als het dartele Sluwe Vosje – een prachtige rol van Rosemary Joshua – is geschoten, wordt haar staart het mofje van de bruid van de stroper. De boswachter, een prachtige en goedmoedige rol van Dale Duesing, eindigt als een modderig varken en ziet alweer een jong vosje. De cyclus van leven en dood begint opnieuw, zoals in Mahlers Das Lied von der Erde: eeuwig, eeuwig.

Het mooie van Het Sluwe Vosje is dat Janácek verhaal en muziek tot een natuurlijke eenheid vormt. Dirigent Lawrence Renes geeft daaraan met het Nederlands Philharmonisch Orkest epaterend gestalte. De onbekommerde lichtheid van de dierenwereld en de natuur, het getsjirp en gekwetter en de stralende zonnigheid, glinsteren door de weemoed over het verloren paradijs op aarde.