Laten we ING platleggen

Ook ik maakte in mijn kinderjaren plannen voor mijn toekomstige carrière: ik wilde dierenarts worden. Als ik mezelf in die hoedanigheid moest tekenen schetste ik een stralend meisjesfiguurtje in zusterkostuum met een spuit in haar handen, omringd door zieltogende konijnen, creperende cavia’s en bloedende hondjes zonder poten – ik was blijkbaar niet gevoelig voor romantische

Ook ik maakte in mijn kinderjaren plannen voor mijn toekomstige carrière: ik wilde dierenarts worden. Als ik mezelf in die hoedanigheid moest tekenen schetste ik een stralend meisjesfiguurtje in zusterkostuum met een spuit in haar handen, omringd door zieltogende konijnen, creperende cavia’s en bloedende hondjes zonder poten – ik was blijkbaar niet gevoelig voor romantische sentimenten rond het vak. Uiteindelijk stonden praktische bezwaren zoals ‘natuurkunde’ en ‘misselijk door het aanzicht van hondentandvlees’ in de weg.

Als ik nu op dezelfde manier een nieuw beroep zou kiezen, zou ik het wel weten: hacker. De hacker van nu verdrijft de piloot, de dokter en zelfs de astronaut van de geweldigste-beroepen-ooit-topposities. De hacker heeft alles in zich om een moderne superheld te zijn, een Robin Hood in een hoodie.

Als hacker zou ik uiteraard eerst mijn superkrachten inzetten voor wat persoonlijk gebruik en de iTuneslijsten van mijn vrienden vervangen door liedjes van Irene Moors en de Smurfen. Vervolgens zou ik aanbiedingen van louche bedrijven negeren en me weten te beheersen wat betreft het kraken van Arie Boomsma’s e-mailaccount om hem zo te dwingen tot wekelijkse, lieflijke picknickpartijtjes. Ik zou me laten sponsoren door fritz-kola om de doorwaakte nachten mee door te komen en vervolgens strijden voor het goede – en dat allemaal in pyjama (dat is misschien wel het beste onderdeel).

Als de overheid me op de hielen zit en mijn Twitter- en Facebook-account probeert te lezen, zorg ik er voor dat ze immer op een foto van Sad Keanu stuiten. Er wordt een epische film over mijn leven gemaakt, die jammer genoeg ondanks het feit dat hij in 3D is niet erg goed aanslaat (misschien omdat Drew Barrymore gedurende de hele film voornamelijk achter een scherm zit, onverstaanbare dingen mompelt en alleen af en toe opstaat om cola te halen).

Helaas: ook hier staan praktische bezwaren tussen mij en mijn droom. Ik weet eigenlijk nog steeds niet precies wat een cable is en zie ook geen significant verschil tussen de cijfers 0 en 1, en de 2. Daarbij zou het moeilijk zijn om een chique superheld te blijven, en enkel de feiten te onthullen die zo wereldbeeldveranderend zijn dat ze niet mogen worden verborgen. Waarschijnlijk ben ik als hacker in een mum van tijd roddels over het koningshuis aan het opgraven, inboxen van ex-vriendjes aan het doorspitten en met een clubje mede-hackers plannen aan het maken van het soort: „Jaaaaa! Laten we de ING platleggen en in het welkomstscherm alleen maar foto’s van otters die elkaars hand vasthouden tonen!”

Rest mij om met een mengeling van bewondering en angst naar hackers te kijken – net zoals ik naar dierenartsen kijk, eigenlijk.