Popprijs en bierregen voor Caro Emerald

Zangeres Caro Emerald won de Popprijs, voor de belangrijkste bijdrage aan de popmuziek in 2010. Ze is „even oorspronkelijk als herkenbaar”.

Op kousenvoetjes zong en danste Caro Emerald in een zee van bier. De nette hakken waren uitgeschopt – het maakte immers „ook niet meer uit”. Maar de regenjas die haar elegante jurk beschermde tegen de traditionele bierregen die elke Popprijswinnaar op Noorderslag ten beurt valt hield ze haar hele concert toch aan. Je wist maar nooit.

Geflankeerd door haar bandleden had ze even daarvoor – onder een dak van paraplu’s – de prestigieuze muziekprijs, een cheque van 10.000 euro en een beeld van Theo Mackaay, in ontvangst genomen. Dat Caro Emerald de Popprijs 2010 kreeg, was nauwelijks een verrassing te noemen. Haar opmars is het afgelopen jaar niemand ontgaan. Volgens de jury is ze „een fenomeen met internationale allure die in de vijfentwintig jaar dat de prijs wordt uitgereikt zelden is gezien”.

Bij de Popprijs hoort een zekere mate van succes. Het grote publiek moet weten om wie het gaat. Bij Emerald viel alles op zijn plaats: debuutalbum Deleted Scenes From The Cutting Room Floor is het meest gekocht en gedraaid vorig jaar, ze verkocht uit in alle zalen, en haar muziek is, aldus de jury „even oorspronkelijk als herkenbaar”.

Hoe hard kan het gaan: een jaar geleden presenteerde Emerald zich met haar nostalgische vintage-swingsound, waarin blazers, strijkers én dj-samples samengaan, in het kleinste zaaltje op het Groningse muziekfestival Noorderslag. Op diezelfde plek troffen we nu de 24-jarige singer-songwriter Eefje. Of het festival, waar de meest urgente Nederlandse muziek zich presenteert, ook voor haar de springplank voor een glanzende carrière is, zal blijken, maar zij is hoe dan ook een ontdekking.

De authentieke Eefje is groot in het kleine, in zowel haar originele aaneengeregen teksten als haar muziek. Met haar band bracht ze nummers van haar nu uit te komen frisse Nederpop-debuut Koek. „Je krijgt er zo koekjes bij”, was de schattig klinkend verkoopbelofte aan haar toehoorders. Weemoedig was ze in Schotland, een afscheid van haar verhuizende jeugdvriendin. Opgewekt klapte ze daarna met houtjes op elkaar voor effecten in het discoliedje Afdwaalt. Het zijn haar associatieve teksten die spraken. En met haar scheve staartje en buurmeisjesuitstraling ontwapende ze.

Op Noorderslag werd flink vooruit geblikt op komend muziekjaar. Zo krijgen artiesten op de rand van een doorbraak, met al dan niet onlangs gelanceerde albums, in de Groningse Oosterpoort een podium. Daar kwam de enthousiaste ‘folk & roll’-sfeer van The Tunes, met trekharmonica en contrabas, goed over. En ook I Am Oak trof doel met z’n intieme fluisterfolk. Van de hardere bands waarin een andersoortig geluid heerst, overwon Baskerville.

Bij alle door 3FM opgepikte bands was het dringen voor het podium, net als bij de meer gevestigde namen met nieuw materiaal. Zoals zanger/gitarist Lucky Fonz III. Maar waar Fonz twee jaar terug op Noorderslag als grootste ontdekking gold, hield hij nu met moeite zijn toehouders vast. Met zijn wat matige begeleiders De Felle Kleuren liet Fonz vooral idioterie de boventoon voeren, waardoor zijn innemende kunst van de eenvoud ondersneeuwde.

In het gepresenteerde aanbod kwam veel rap terug. Met gevestigde namen als The Opposites, die de zaal moeiteloos maar ongevaarlijk om hun vingers wonden. Vuriger waren de met industriële sounds klinkende woordkunstenaars als Boef en De Gelogeerde Aap, en de vermakelijke straatraps van Kleine Viezerik. Op de snijvlakken van jazz, soul en wereld waren daar zanger Ruben Hein, zangeres Roos Jonker, de formatie Sinas en de afrojazzjunioren Jungle By Night die lieten horen ook een logische plek op de poppodia te verdienen.

Hoge verwachtingen waren er van Dazzled Kid, de nieuwe band van ex-Voicst-zanger Tjeerd Bomhof. Hij trad op met een zestal musici met een interessant instrumentarium dat naast gitaar de nadruk legt op accordeon en percussie. Het leverde een vol folkrockgeluid op, dat aan de hand van Bomhofs stem meanderde van de ene sfeer naar de andere.

Het intense concert van Moss, dit jaar gepromoveerd naar de grootste zaal, liep bijna naadloos over in het optreden van het melancholisch en melodisch rijke gezelschap van Happy Camper. El Pino-toetsenist Job Roggeveen strikte tal van vocalisten voor een bijdrage, onder wie Johannes Sigmond (Blaudzun), Janne Schra, Marien Dorleijn (Moss), Leine en Tim Knol. Het werd een bonte indiescene-revue. Ja, voor dit soort optredens is Noorderslag bedoeld. Een dergelijke preview doet je namelijk echt verlangend uitkijken naar het album en de tournee.