Oeps! iPhone-glas kapot. Wat nu?

Splinternieuw was Marloes Elings’ iPhone 4, tot het toestel op de grond viel. Waar moet je heen met zo’n versplinterd glasfrontje? KPN repareert niet.

Een iPhone en gehandschoende kinderhandjes zijn geen goede combinatie, weet ik sinds een paar dagen. Met een knal viel mijn splinternieuwe Apple-aanwinst op de trapper van mijn fiets om daarna keihard op de stoep te knallen. Resultaat: een bange kleuter die vroeg of „Mama nu heel boos was”, en een in tientallen stukken gebarsten frontje van mijn verse iPhone 4.

Nee, boos was ik niet. Wel licht verdrietig. Onbegrijpelijk vonden mijn Apple-verslaafde kantoorgenoten dat. Zij keken ontzet en namen woorden als dramatisch, verschrikkelijk en rampzalig in de mond. Eentje maakte zelfs een foto voor Facebook en noemde het resultaat de Droevige iPhone. Dat bleek goed voor veel medeleven; Apple-addicts zijn solidair, en heel gevoelig als het om hun speelgoed gaat.

Zelf was ik allang blij dat mijn telefoon in ieder geval nog werkte. Het was alleen vervelend dat ik wel heel goed moest oppassen dat ik mijn vingertoppen niet scalpeerde als ik foto’s tevoorschijn wilde halen. Of Teletekst wilde checken. Dus er moest een oplossing komen. Het liefst zo snel mogelijk.

Uit eerdere ervaringen wist ik dat ik daarvoor niet bij mijn provider moest zijn. Oké, KPN heeft me dan wel een duur tweejarig abonnement verkocht, maar als er iets mis is, adviseert de klantenservice je ‘wat rond te googlen en op zoek te gaan naar de Chinese fabriek die de iPhone heeft gemaakt’. Tja…

Maar toen ontdekte ik Paul…. Al wist ik toen nog niet dat hij zo heette. Deze Apple-freak verschuilt zich achter http://www.iPhoneservice.nl en heelt kapotte iPhones. Als het moet zelfs in een uurtje. Al moet je daar dan wel voor naar een Eindhovens studentenhuis. En dat voelt een beetje gek. Alsof je 25 jaar terug in de tijd wordt geworpen; toen coffeeshops alleen nog in grote steden bestonden en je in Castricum dus gewoon moest aanbellen bij het rijtjeshuis van Jos voor een zakje wiet.

Als ik van het Eindhovense station naar de binnenstad loop, zeurt de nasale stem van Lou Reed door mijn hoofd. „I'm waiting for my man”. In mijn broekzak brandt 150 euro en in mijn tas zit de half versplinterde telefoon. Ik ben benieuwd. Mijn vrienden vooral bezorgd; ik moet ze meteen bellen als ik mijn telefoon weer heb. Laten weten of ik niet beroofd en berooid in een Eindhovense steeg lig.

„Mensen zijn vaak een beetje wantrouwend als ik de deur opendoe”, vertelt Paul Peeters. „Vinden het gek dat ze zomaar hun iPhone moeten achterlaten.” Dat verbaast hem, want hij doet er echt alles aan om betrouwbaar over te komen. Zo heeft de 27-jarige een btw- en een Kamer van Koophandel-nummer, geeft hij twee maanden garantie op reparaties en staan op zijn professioneel ogende website tal van positieve referenties. „Ik kan natuurlijk in een kantoor gaan zitten zodat mensen het minder raar vinden, maar ik wil mijn kosten zo laag mogelijk houden. Dan blijft deze service interessant.”

Interessant lijkt een understatement. Goudmijn komt meer in de buurt. Sinds hij bijna drie jaar geleden Amerikaanse iPhones simlockvrij ging maken en zich daarna stortte op reparaties van mobiele Apple-speeltjes gaat het de pas afgestudeerde technisch bedrijfskundige voor de wind. Dagelijks staan er vier tot vijf Apple-addicts voor de deur. Anderen sturen hun kapotte iPhone per post. „Vooral de iPhone 4 blijkt extreem kwetsbaar.” Heel even heeft hij nagedacht om eenzelfde soort service voor Blackberry te beginnen. Maar dat plan liet hij snel varen. „Die toestellen gaan nooit kapot.”

En dan toont Paul zijn ware aard. „Blackberry’s zijn alleen interessant als je van onhandige mobieltjes houdt.iPhones zijn magisch…”