Hank Dussen

Waar Hank – Dussen. Start in de Biesbosch, Jachthaven Vissershang, Jeppegatweg 1.

Afstand 13,5 km

Het moest er nu maar eens van komen, vond man. Een wandeling van Hank naar Dussen, ter ere van de afslag van de A27, het routebord met een voor- en een achternaam.

Hank Dussen, aangenaam.

Hank, zo heette de basgitarist van de door mij niet vergeten vetkuivenband Long Tall Ernie and the Shakers; Hank the Knife, om precies te zijn. Maar ‘hank’ betekent hier ‘kreek’. De wandeling die man bedacht, begint op een dijk aan de Biesbosch, waar op de kreken resten ijs blikkeren in het winterlicht.

Het is een goede Biesbosch-dag. Druilerig, met de zon als een helle veeg tussen dwarse donderwolken. De wind stoot om zich heen. Hij drukt het gras plat. Schudt het riet door de war. Rammelt aan de kruinen van de schriele bomen. Een buizerd duikt omlaag, zijn bruine veren versmelten met de jute-tinten van de bosjes.

De dijk wordt een weg langs ver reikende weiden en akkers, kaal of met groene puntjes. De wind duwt en suist. Soms is er een hoeve. ‘Nieuwe aardappels te koop.’

Daar is Hank.

Een frivool dorp, met drie cafés in één oogopslag. Met een kerk als een bonkige dame. En met de ‘Nathalsweg’ waar een bord twisten suggereert tussen ‘bewoners en agrariërs’ over elkaars ‘rijgedrag’. Gedonder in de glazen, dus. Mooi zo. Beter dan saai te leven.

We verlaten het dorp. Huizen, hoeves.

‘Stoofperen te koop.’

Diep achter het grasland verheft zich de snelweg. Bij een gehucht direct onder die weg (wie wil daar wonen?) kunnen we er onderdoor.

Net als ik zilverwitte katjes in een elzenstruik zie, begint het onbarmhartig te regenen. De molen die op ons pad zou moeten liggen, duikt in de dampgordijnen. Het wegje van hier ernaartoe bestaat niet meer. Een meneer, die volgens zijn vrouw „bijna alles hier weet”, wijst een andere route naar Dussen. Niet zo beminnelijk als de wegjes en dijkjes tot nu toe, maar: „anders verdwijnt u in de modder”.

Als de regen stopt, formeert zich tussen de bomen in het uitzicht ineens een kasteel. Twee asgrijze puntmutstorens.

Dussen, het klinkt naar tralala. Maar het is deftig. Een dorp dat het hemelgrauw gaarne verruilt voor bleu al fresco.

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s via nrc.nl/aandewandel