Theater & dans

Dallas

Toneelschrijver Rob de Graaf schiep, na Freetown, opnieuw een meesterlijk toneelstuk: Dallas. Ditmaal voor het gezelschap Nieuw West. Acteur Marien Jongewaard en danseres Truus Bronkhorst nemen de toeschouwer mee op een theatrale roadmovie door Amerika, het land van de vrijheid en van de ongekende mogelijkheden, God’s own country. Jongewaard brengt de tekst in drie stijlen: hij spreekt zoals Mick Jagger zong, hij speelt als een Brecht-acteur in een variété-voorstelling en hij gaat tekeer als een xenofobe Amerikaan. De voorstelling is hard en rauw, zeker dank zij de snoeiende elektrische gitaar van Wiek Hijmans. Op de achtergrond een video van het Guggenheim Museum, gemaakt door Gerbrand Burger, dat langzaam in vlammen opgaat. De utopie is voorbij.

Inl: nieuwwest.com

Kaap Kat

Theatermaakster Lizzy Timmers brengt in haar voorstelling Kaap Kat een ode aan de befaamde Rotterdamse volkswijk Katendrecht. Ze sprak met bewoners, deed historisch onderzoek en zingt de liedjes uit de wijk. Het gaat over prostituees met luisterrijke bijnamen als Dartele Dolly en Nel de Vloek, over zeelieden en jazzmusici. Hoewel de scènes te los aaneen zijn geregen en de voorstelling een geconcentreerde verhaallijn mist, is dit Katendrechtse loflied zeer aantrekkelijk en innemend.

Inl: productiehuisrotterdam.nl

Freetown

Drie welgestelde vrouwen brengen een vakantie door aan een Afrikaanse westkust. Palmen, zee, zon, strand. Maar ondertussen is de jaloezie te snijden en zijn de racistische opmerkingen niet van de lucht. Vooral Lies Pauwels is geniaal als aanstichtster van veel onheil en leed. Als een van vrouwen in een Afrikaanse man de liefde van haar leven vindt, stort de vriendschap als een kaartenhuis in elkaar.

Inl: doodpaard.nl

Monkey Sandwich

Al jaren verwerkt de Vlaamse choreograaf Wim Vandekeybus film in zijn voorstellingen, maar zo dominant als in Monkey Sandwich was het projectiescherm niet eerder. Het knappe van Monkey Sandwich is dat de choreograaf beelden uit de film laat echoën op het toneel. Zo ontstaat een draaikolk, waarin verhalen verknoopt raken met ‘echte’ geschiedenissen van leven en dood én met de in zichzelf gekeerde acties van solodanseres Damien Chapelle op het toneel. Een prachtige movieperformance.

Inl: ultimavez.com

Superlatief

Cabaretiers Niels van der Laan en Jeroen Woe doen wat cabaretiers moeten doen: liedjes zingen en sketches spelen. Superlatief is hun derde programma. Van der Laan en Woe hebben heel wat zotte scènes verzonnen en met regisseur Erik van Muiswinkel in een strakke vorm gezet. De afwisseling van ultrasnelle crosstalks met een langere sketch over vergaderjargon en een dwaze repetitiescène voor „het nieuws in 14 seconden” werkt goed. Maar lang niet alle nummers in dit programma zijn even raak.

Inl: vanderlaanenwoe.nl

Toon

„Toon Hermans weet heus wel dat hij al tien jaar dood is. Maar vanavond is hij toch even terug, omdat de mensen zo graag eens willen lachen om niks.” Cabaretier Alex Klaasen speelt met zijn formidabele typeurstalent een alleszins geloofwaardige Toon op een hoge barkruk, die ooit van Hermans zelf was.

Inl: www.theaterhits.nl

Flamenco Biënnale

Om de twee jaar wordt dit evenement gehouden. Een primeur voor Rotterdam is dit jaar het optreden van Rocio Molina, een jonge danseres uit Malaga. In het Bimhuis is za 29 januari Noche de canto jondo, (Nacht van de diepe zang).

21 t/m 30 jan op diverse locaties in Amsterdam, Rotterdam en Utrecht. Kaarten bij de podia. Inl www.flamencobiennale.nl