Muziek

Jazzband Fullduplexx

Fullduplexx

F.Fwd

cd jazz

Fullduplexx, de band van de Rotterdamse trombonist Louk Boudesteijn, raast met ronkende funkjazz door de bocht. Debuut-cd F.Fwd. ontsteekt vanaf het openingsnummer ‘Waterboarding’ in een vloeiende combinatie van electro, funk, rock en impro.

Het groepsgeluid van de zes musici (trombone/sax/gitaar/toetsen/bas/drums) is van een strak soort en kent pit. Vooral door de zwierige of soms juist wat onheilspellende melodietjes, de gevarieerd opgezette blaaspartijen, de soepele ritmische ondergrond en de combinatie van instrumenten. Hoe bas en trombone bijvoorbeeld samenwerken, of basklarinet in een vonkend duet met gitaar en synthesizers. Sommige nummers blijven stilistisch wat veilig, zoals ‘Fairies’, maar in de meeste is veel spanning en energie te vinden.

Boudesteijn, die met maatje trompettist Rob van de Wouw aan de wieg stond van het Rotterdams Jazz Orchestra en het Louk Boudesteijn/Rob van de Wouw Quintet, was duidelijk toe aan een eigen jazzvehikel voor zijn eigentijdse ideeëngoed. Hij schreef alle composities speciaal toe op de allen goed onderlegde musici en hun specifieke instrument.

Zelf heeft Boudesteijn ook de vintage micromoog omarmt. Het is wellicht de reden dat zijn trombone solistisch wat minder prominent aanwezig is. Effecten bieden zijn trombone echter wel rijke mogelijkheden. Als een funky kwakende kikker in een goed vieze sloot.

Amanda Kuyper

Dubbelconcert: Fullduplexx + Mona Lisa Overdrive. 15 januari, 20.30 LantarenVenster, Rotterdam

Wire

Red Barking Tree

cd pop

Heeft de Britse groep Wire ons in 2011 nog iets te melden? De band die ontstond in 1976 en in de periferie van de punk een eigen avant-gardistische versie van rockmuziek bedacht, is ondanks enkele hiaten in zijn bestaan, nog altijd trouw aan de eigen uitgangspunten. Uit onverwachte ingrediënten – hoekige riffs, grauw gitaargeluid, lijzige zang – ontstaan soms lieftallige liedjes. De vertraagde melodieën bloeien op door de langzame maar gedecideerde intonatie van zanger Colin Newman, die nog altijd de academische zonderling uithangt, met trefzeker herhaalde statements over onder andere de ‘crowded nature of things’. Newman en zijn muzikanten vervlechten de gitaarklanken met een brommende ondertoon, die een onrustwekkende sfeer geeft. Wire heeft in klank en woord nog altijd iets te melden, blijkt op deze twaalfde cd Red Barked Tree. Al zijn de paar punk-uitbarstingen , zoals het hakkerige ‘Moreover’, nogal krampachtig.

HESTER CARVALHO

Wire treedt op: 14/2 Paradiso, Amsterdam.

G. Rossini

Stabat Mater o.l.v. A. Pappano

cd klassiek

In een briefje aan God schreef Rossini: „Is de gewijde muziek die ik componeerde wel echt gewijde muziek, of muziek van de duivel? Ik ben geboren voor komische opera, zoals u weet.” Ziedaar Rossini in een notendop. De wisselwerking tussen opera en ernst bepaalt tegelijkertijd de aantrekkingskracht van zijn Stabat Mater, opgenomen door Antonio Pappano en het geweldige koor en orkest van de Accademia Nazionale di Santa Cecilia.

Er klinkt een ernstige introductie door solistenkwartet en koor; gedragen en majesteitelijk. Rouwen is hier geen intieme aangelegenheid. Rossini voegde een aantal onderdelen later pas toe en het zijn deze deeltjes die luchtige adempauzes bieden. Dit Stabat Mater doet vaak denken aan de opera-achtige charme van Verdi’s Requiem en Pappano – zelf bijzonder sterk in het benadrukken van theatrale en dramatische kenmerken – ziet het ook als voorloper daarvan. De solisten zijn bevredigend, met Anna Netrebko in een inderdaad vurig ‘Inflammatus’ en met name Ildebrando d’Arcangelo als memorabel donderende stentorbas.

Mischa Spel

Shackleton

Fabric 55

cd beats

De Chileense minimal-dj Ricardo Villalobos deed het, net als de Amerikaanse technoproducer Omar-S. En nu heeft ook Shackleton een mix voor de Britse club Fabric afgeleverd, die helemaal is opgebouwd uit eigen werk. Het album is enigszins ondergesneeuwd door alle jaarlijstjes van 2010 en dat is zonde. Want Fabric 55 was op de valreep een van de beste platen van vorig jaar.

Shackleton is altijd een buitenbeentje geweest in de dubstepscene. De Brit kreeg enige bekendheid als baas van het label Skull Disco dat meer abstracte en avant-gardistische elektronische muziek combineerde met dubstep. Daar kwamen ook zijn eigen producties op uit, zoals ‘Death Is Not Final’ en ‘Blood On My Hands’. Pas toen die laatste track werd geremixt door Ricardo Villalobos tot een achttien minuten durende dansvloerkraker, kreeg Shackleton de aandacht en lof die hij verdiende.

Fabric 55 bestaat uit 22 beklemmende en spookachtige tracks, die complexe tribale ritmes combineren met duistere elektronica en samples van Afrikaans en Arabisch gezang. Shackleton gebruikt geen loops, maar neemt elke beat, trommel, sisklank en stemsample apart op om ze vervolgens met chirurgische precisie aan elkaar te lijmen. Het resultaat klinkt als een Haïtiaanse priester die je tijdens een broeierige voodooceremonie in trance weet te brengen.

Toon Beemsterboer