Meditatief ingetogen

ASKO|Schönberg en Nederlands Kamerkoor o.l.v. Emilio Pomarico. Werken van Pauset, Kulenty en Feldman. Geh: 12/1 Laurenskerk, Rotterdam. Herh.: 13/1 Amsterdam, inl: muziekgebouw.nl. Radio 4: 13/1 20 uur. ****

Eigenlijk is er maar één zaal waar je Rothko Chapel (1971) van Morton Feldman wilt horen: in de gelijknamige ‘Rothko Chapel’, een areligieus bezinningsoord in Houston, Texas. De intieme kapel bevat veertien enorme, quasi-egaal gekleurde doeken van schilder Mark Rothko. Feldman schreef zijn stuk speciaal voor deze ruimte.

Het zal niet zo’n galmbak zijn als de Rotterdamse Laurenskerk waar Feldmans werk gisteren klonk. Dirigent Emilio Pomarico liet het Nederlands Kamerkoor de kerk helemaal vullen met zijn prachtig warme klank, wat bij de flink aangezette en abrupt afgebroken crescendo’s wel iets te dramatisch werkte. Wel slaagde hij er goed in om het werk in al zijn meditatieve ingetogenheid te laten schitteren.

Alleen violiste Bernadette Verhagen leek in de belangrijke solopartij niet zeker genoeg van haar zaak. Paradoxaal genoeg vereist juist deze fragiele, bescheiden muziek een solist die toch zelfverzekerd en móói durft te spelen.

Vooraf klonken twee premières. Hanna Kulenty was om gezondheidsredenen helaas geen getuige van de wereldpremière van haar compositie Decimo Forte, een meeslepend neo-spiritueel werk met een overdaad aan ten hemel stijgende glissando’s.

In Kinderszenen Mit Robert Schumann, een Nederlandse première, droomde Fransman Brice Pauset op een soms nachtmerrieachtige manier van Schumanns pianocyclus Kinderszenen, op. 15. Hij plaatste volgens een beproefd procédé flarden bekend tonaal materiaal in een zweem van statische dissonanten. Het wérkte, zeker toen schuin achter het publiek ineens een échte piano Schumann begon te spelen.