Snel en meestal raak

Superlatief, door Van der Laan & Woe. Gezien: 7/1 in De Meerse, Hoofddorp. Tournee t/m 23/4. Inl. vanderlaanenwoe.nl ***

Het begint met een liedje, een a capella gezongen burenruzie die natuurlijk over een schutting en over een boom en over andere overlast gaat. En dan vertellen Niels van der Laan en Jeroen Woe wat ze vanavond gaan doen: liedjes zingen en sketches spelen.

Superlatief is het derde programma van Van der Laan en Jeroen Woe sinds ze in 2005 het Amsterdams Kleinkunstfestival wonnen. Maar toen heetten ze nog Geen Familie – een minstens zo weinigzeggende naam als Droog Brood of Schudden, twee enigszins vergelijkbare duo’s. Het grootste vormverschil schuilt in de voorname rol die de liedjes hier spelen: origineel van snit, welluidend gezongen en eigenhandig begeleid op gitaar, keyboard en klarinet.

Van der Laan en Woe, die op oudejaarsavond succes oogstten met hun Griekse danklied in de conference van Erik van Muiswinkel, hebben heel wat zotte scènes verzonnen en die samen met regisseur Van Muiswinkel in een strakke opeenvolging gezet. De afwisseling van ultrasnelle crosstalks met langere sketches over vergaderjargon en een dwaze repetitiescène voor „het nieuws in 14 seconden” werkt goed. Maar het tempo zou bijna verhullen dat lang niet alle nummers even raak zijn. Te onopvallend, te makkelijk leunend op een raar stemmetje of het misverstand dat herhaling automatisch grappig is. Zo staan ze nog niet op het niveau van die twee andere duo's. Nu nog niet.