Niet alle nummers zijn raak

Cabaret

Superlatief

Van der Laan & Woe. Tournee t/m 23/4.***

Het begint met een liedje, een a capella gezongen burenruzie die natuurlijk over een schutting en over een boom en over andere overlast gaat. En dan vertellen Niels van der Laan en Jeroen Woe wat ze vanavond gaan doen: liedjes zingen en sketches spelen.

Superlatief is hun derde programma sinds ze in 2005 het Amsterdams Kleinkunstfestival wonnen. Maar toen heetten ze nog Geen Familie – een minstens zo weinigzeggende naam als Droog Brood of Schudden, twee enigszins vergelijkbare duo’s.

Van der Laan en Woe, die op oudejaarsavond succes oogstten met hun Griekse danklied in de conference van Erik van Muiswinkel, hebben heel wat zotte scènes verzonnen en samen met regisseur Van Muiswinkel in een strakke opeenvolging gezet. De afwisseling van ultrasnelle crosstalks met een langere sketch over vergaderjargon en een dwaze repetitiescène voor „het nieuws in 14 seconden” werkt goed. Maar het tempo zou ook bijna verhullen dat lang niet alle nummers in dit programma even raak zijn. Te onopvallend, te makkelijk leunend op een raar stemmetje of het misverstand dat herhaling automatisch grappig is. Zo staan ze nog niet op het niveau van die twee andere duo’s. Nu nog niet.