Koos Visieloos

Ik kende ooit een meneer die zich in het laboratorium ontfermde over één machine. Hij werkte er al vijftien jaar mee, maar er kwamen nieuwe methodes voor hetzelfde werk. Onderzoekers hadden er geen hulp meer bij nodig. De meneer protesteerde, benadrukte de tekortkomingen van de nieuwe methodes (en die waren er ook). Maar toch werd hij snel minder belangrijk. Onze tactvolle premier zou het „overtollig vet” hebben genoemd. En uiteindelijk moest het apparaat weg. Dat vond die meneer dom, hij was heel boos en moest het ding zelf nog loskoppelen ook. Bij de eerstvolgende bezuiniging moest de meneer zelf ook weg. Ik denk dat hij nog steeds thuis wacht op de dag dat het laboratorium spijt krijgt.

Dit is het onzichtbare kleine leed van de bezuinigingen. Hardwerkende toegewijde mensen die ineens worden bestempeld als overbodig. Levenswerken waar de financiële fundering onder wegvalt, en het ergste is, de wereld draait gewoon door. Weinig levert zo’n substantieel verdriet op dan gemist te kunnen worden.

„Echt”, roepen de mensen van OxfamNovib. „Echt”, roepen Natuurmonumenten en het leger en de ziekenhuizen. „Echt”, roepen alle wegbezuinigden met een brok in hun keel. „Wij begrijpen heus dat er bezuinigd moet worden. Ook in onze sector. De broekriem moet aan. Dat weet iedereen.”

Maar niet dit, niet zo, niet dit rücksichtslos snijden. Het ontbreekt dit kabinet aan inzicht, aan strategie, maar bovenal aan visie. Dat is het standaardverwijt van elke gedupeerde: gebrek aan visie. Rutte is Koos Visieloos. Dat kan niet anders. Anders zou hij toch inzien hoe onmisbaar wij allemaal zijn?

Het is zelfbehoud. Weinigen zullen zeggen: „Ik ben inderdaad overbodig geraakt.” Exemplarisch is het commentaar van ambtenaren over de bezuinigingen in de publieke sector, die zijn namelijk ook visieloos. En u begrijpt wie er nodig zijn om die visie te ontwikkelen, in lange vergaderingen en uitgebreide rapporten. Juist.

Ik hoop dat er weinig mensen thuis wachten op de dag dat Rutte spijt krijgt. Te wachten op het moment dat ze kunnen opspringen en hard „zie je wel!” kunnen roepen. Er bestaat namelijk een kans dat dit kabinet wel degelijk over visie beschikt, misschien zelfs een strategie. En dat die dag niet snel zal komen.

Rosanne Hertzberger