Filmhit houdt Fransen spiegel voor

Les petits mouchoirs. Regie: Guillaume Canet. Met: Marion Cotillard, François Cluzet, Benoît Magimel, Jean Dujardin, Gilles Lellouche. In: 11 bioscopen.***

Les petits mouchoirs (‘Leugentjes om bestwil’) is met ruim 5 miljoen bezoekers de best bezochte Franse film van afgelopen jaar – twee miljoen bezoekers meer dan de film op de tweede plaats, Des hommes et des dieux. Voor een deel is dat immense succes te verklaren door de regisseur en zijn cast. Het is de derde regie van de in Frankrijk zeer populaire acteur Guillaume Canet, die in het echte leven een sterrenkoppel vormt met de actrice Marion Cotillard, die in Les petits mouchoirs de hoofdrol speelt – al is het ook een echte ensemblefilm. De sterrencast zal bovendien veel mensen naar de bioscoop hebben getrokken. Ook is het een film met een lach en een traan, over de moeilijkheid van leven en liefde.

Les petits mouchoirs heeft een fraaie openingsscène waarin niet is gemonteerd. De lange scène begint op de wc van een nachtclub, waar de dronken Ludo zichzelf bekijkt in de spiegel. Daarna loopt hij terug naar het tafeltje waar zijn vriend zit en kust hij een meisje vol op haar mond. Als hij hoort dat er later op de avond nog een kennis langskomt, besluit hij ervandoor te gaan. Hij loopt naar buiten, zet zijn helm op en rijdt met zijn scooter de verlaten straten van Parijs in. De camera volgt hem, de brug over en langs enkele kruispunten. Opeens wordt hij van links geschept door een vrachtwagen. Boem.

In de volgende scène komen zijn geschokte vrienden een voor een het ziekenhuis binnen waar Ludo zwaargewond op de intensive care ligt. Hier valt al op dat ze vooral met zichzelf bezig zijn. Als ze eenmaal weer buiten staan, discussiëren ze over het al dan niet door laten gaan van de geplande vakantie. Eenmaal aangekomen op hun plek van bestemming wordt iedereen opgeslokt door zijn eigen sores. Heel af en toe denken ze even aan Ludo.

Les petits mouchoirs is een film die eigenlijk perfect het tijdperk Sarkozy illustreert en zo de bezoekers een spiegel voorhoudt: egoïsme viert hoogtij in Frankrijk. Terwijl de Franse blingbling (gepersonifieerd door het personage Max) vakantie viert in Cap Ferret – in de buurt van Bordeaux – ligt er in Parijs iemand eenzaam dood te gaan. En die trieste werkelijkheid wordt door alle betrokkenen min of meer ontkend.

Het door Canet zelf geschreven scenario geeft elke acteur de kans te schitteren in een emotionele scène, maar die zijn zo opzichtig als ‘Belangrijk Moment’ in de film geplaatst dat het effect soms verwaait. In Les petits mouchoirs durft niemand elkaar de waarheid te vertellen of uit de doeken te doen hoe treurig hun levens er eigenlijk voorstaan. Alles kabbelt voort, net als de film zelf, die met z’n lengte van tweeënhalf uur en weinig scherpe scenario uiteindelijk de aandacht niet genoeg weet vast te houden.