'Overlast' wil te veel

theater

Overlast

Tekst: Erik Bindervoet en Michèle Bernard. Spel: Johanna ter Steege en Wim Bouwens, Regie: Karina Kroft.

De voorstelling Overlast wil heel veel tegelijk zijn: een sketch over een huwelijk dat in neurotisch gezever ontaardt, het verhaal van twee acteurs die een Japans No-spektakel in de steigers zetten, twee acteurs die het publiek van hun voorstelling nadrukkelijk laten weten dat zij aan het spelen zijn, twee personages die zich ergeren aan het lawaai bij de buren, en het huwelijk van de buren naspelen.

Het resultaat is een voorstelling voor heer (Wim Bouwens) en dame (Johanna ter Steege) die er in een uur een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid tekst doorheen jassen. Geen toneeltekst, blijkt alras. Wat moet een acteur met zinnen als: „Wat je van me weet is geen geheim, want dan zou je het niet weten?”

Mogelijk wekt, op papier, de tekst van Erik Bindervoet en Michèle Bernard een virtuoze indruk – vol razendsnelle associaties en snelle wisselingen van aspect. Maar op het toneel komt er niets van terecht.

Ternauwernood weet Ter Steege tegen het einde de voorstelling van de definitieve ondergang te redden door in kimono één zwaar aangezette, dramatische monoloog van een ongelukkige vrouw neer te zetten. Maar dat is te weinig om een uur spanningsloos ginnegappen nog goed te maken.