Witte pruiken

Waar Osnabrück – Attersee. Uit ‘Handelsweg’, uitg. Wandelplatform LAW.

Afstand 12 km.

Op alle beschikbare randjes van de marsepeinen gevels van Osnabrück glinstert sneeuw. Aan de Marktplatz houdt, boven de toegang van het middeleeuwse stadhuis, Karel de Grote de wacht: kroon, brede baard en aantrekkelijke maillotknieën.

De stad is een knus gangenstelsel, aan de stoepen is de sneeuw tot een meter hoog opgeveegd. Direct na de laatste huizen kruipt een paadje omhoog, het parkgebied Westerberg in.

Man is geblesseerd. Hij hinkt, hij kon niet mee, ik wandel alleen. En dat spijt me eens te meer in dit sneeuwlandschap van jewelste. De bomen dragen witte pruiken, ook de kleinste twijg of halm is wit geborduurd. Poolvossenbont bedekt de velden. En de lichte mist die al het wit aan elkaar knoopt, wordt bestookt door boterlicht.

Alles gloeit. Alles is sneeuwstil. Stappen die in de sneeuw knerpen, horen bij die stilte. De klanken van een ver carillon ook. En natuurlijk de plotse „piep!” van vogels, veren bolletjes die punten en komma’s in de struiken zetten.

Het pad betreedt een bos waar jonge beuken sneeuwballen verzamelden in de aanzet van hun kale takken. Ik passeer een meertje met een kleumende troep watervogels en tref een snoes van een landhuis, elegant met sneeuw afgezet. Het heeft een poort en een cour (voor koetsen en crinolines) en een kapel met zijn kont naar het pad.

Nu verwijst de routebeschrijving naar een spoorwegovergang. Ik bereik de spoorbaan, onneembaar op een hoge wal. Van de overgang geen spoor. Ik ga een stukje terug, probeer alles wat op een pad lijkt. Hm. Helpt niet. Gelukkig loopt de eerste andere wandelaar van vandaag hier zijn hond uit te laten. Op zijn aanwijzing ploeg ik een eind dwars door het bos en vind de asfaltweg naar de spoorbomen.

Ik word ingehaald door een auto. Man zit achter het stuur: „Ik maak een autowandeling”, zegt hij. Daarmee bedoelt hij dat hij de plekken afrijdt waar mijn wandelroute een weg kruist.

„Tot straks in Wersen!”

Maar achter de Attersee, een magnifieke ijsvlakte met rietkragen, zijn de paden vol gesneeuwd. Kniehoog.

Eh… is dit pad niet eigenlijk een sloot?

Het licht zakt, het strijkt de sneeuw glad. Ik ga terug.

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s via nrc.nl/aandewandel