Een draaikolk van sterke verhalen

Wim Vandekeybus met Monkey Sandwich. Gezien 7/1, Amsterdam. Tournee t/m 22/3. Inl. ultimavez.com

Al jaren verwerkt de Vlaamse choreograaf Wim Vandekeybus film in zijn voorstellingen, maar zo dominant als in Monkey Sandwich was het projectiescherm niet eerder. In de voorstelling van ruim twee uur worden daarop door acteurs verhalen verteld, grote verhalen over leven en dood, maar ook snoeverijen en broodjes aap (vandaar de titel). Op de vloer, onder het filmdoek, scharrelt slechts één ‘live’ acteur, de 21-jarige Damien Chapelle. Spiernaakt, verloren, aanvankelijk kruipend, knorrend en gierend als een speenvarkentje, langzamerhand steeds rechter en vaster op zijn twee benen, brabbelend, fantasie- en imitatietaaltjes sprekend, om tenslotte volwassen te worden.

Het knappe van Monkey Sandwich is dat Vandekeybus beelden uit de film laat echoën op het toneel, maar niet synchroon en zonder nadruk. Daardoor is pas gaandeweg een betekenis te construeren voor de man op het toneel: is hij een overlevende van de groep mensen die op de Siberische vlakte is achtergelaten? Of huist hij, spelend met zijn papieren figuurtjes, in het hoofd van regisseur Jerry, die steeds verder van de werkelijkheid vervreemd raakt en zijn geliefde verliest, die hem later verschijnt in een droom, als moeder van hun drieling.

Zo ontstaat een draaikolk waarin evident sterke verhalen verknoopt raken met ‘echte’ geschiedenissen van leven en dood én met de in zichzelf gekeerde acties van Chapelle op het toneel. Een prachtige movieperformance.