Dingetje doet prrrrrrrr!

ZingenZondag, Ned. 2, 23.00-23.40 uur

Zingen is musiceren, maar dan zonder hulpstuk. Muzikaal naaktlopen eigenlijk. En er is veel over te zeggen. Over de spieren die samen muziek maken, over het ambachtelijk scholen van de stem en over de emoties die verklankt moeten worden. Hoor popzangers stuntelen in operarepertoire en vice versa, en je weet: zingen is een vak met veel gezichten.

De VPRO start zondag een zesdelige serie, die precies daarover gaat. Geportretteerd worden zangers in alle genres. Karin Bloemen, die „als ze een klein luisterliedje aanblaast, je recht in de ziel raakt”. Bariton Henk Poort, de voor meubelmaker in de wieg gelegde jongen uit de Jordaan die alles zingt, van volksschlager tot Verdi.

Programmamakers Jan Eilander en Christof van Basten Batenburg stellen zich op als populaire pottenkijkers achter de schermen van zes zangers. Naast Bloemen en Poort toont de serie ook het popduo Acda en De Munnik, sopraan Charlotte Margiono, rockzanger Felix Maginn (Moke) en jazzzangeres Denise Jannah. Dat levert soms scherpe observaties op. Soms stoort Eilanders toon. Tegen Bloemen, over studeren: „Wat een gefok. Toch?”

De serie is het leukst waar voyeuristische neigingen worden gevoed. Wat doet Karin Bloemen als ze in de auto naar optredens wordt gereden? Ze haakt wol, met een zeer onhip leesbrilletje op de neus. Fascinerend en op een bizarre manier bijna pornografisch zijn de opnames van een KNO-arts die met een inwendig cameraatje haar stembanden in beeld brengt: een bleekroze, lillend minispleetje. Bloemen, oprecht enthousiast: „Het lichaam moet hard werken, maar dat kleine dingetje doet alleen maar prrrrrrrr!” Bij de zangpedagoge zingt ze zich vervolgens warm met een welluidend Monnemonnemonnemoo. „Dat maakt heel goed het slijm los. De klank ‘mo´ zit voor in je mond. Daar heb je geen vluchtweg.”

Is zingen dan alleen een kwestie van ambachtelijkheid? Oneerbiedig gezegd: van spieren en slijm? Natuurlijk niet. Zingen is emotie overbrengen via schoonheid, vindt Bloemen. Verbondenheid scheppen. En het mooiste? „Als het lukt je ijdelheid los te laten en echt gevoel te tonen.” Maar dat is ook lastig. Want zelf huilen, dát gaat dan weer niet. Slecht voor het slijm en de spieren.

Mischa Spel