Ben ik dom bezig met mijn Staatslot elke maand?

Loterij is belasting op domheid, aldus W.A. Wagenaar (Opinie & Debat, 31 december). Hij herinnert ons aan de commotie toen de jackpot van de Staatsloterij een paar keer op een half lot viel. Dat moet ten eerste een 1/5 lot zijn. Hij suggereert vervolgens dat alle loterijen staatseigendom zijn. Maar de goededoelenloterijen zijn particuliere ondernemingen die wettelijk verplicht zijn om 50 procent af te dragen aan goede doelen. Het is ook merkwaardig om het rigide Nederlandse beleid ten aanzien van kansspelen te veroordelen, terwijl dat juist bedoeld is om verslaving en de wildgroei aan loterijen en kansspelen zoals die elders in Europa bestaat tegen te gaan. De vraag is natuurlijk waar gokverslaving het grootst is.

Ik heb ooit een berekening gemaakt. Met de huidige tarieven van de Staatsloterij betaal je 9000 euro in 50 jaar (maandelijkse deelname, heel lot). Dat is wat men wel noemt een gecalculeerd risico. In het ernstigste geval ben ik dat geld kwijt en stort ik geheel vrijwillig een bedrag in de staatskas, maar failliet ga ik niet. In het gunstige geval win ik een keer een leuke prijs (meer dan 9000 euro) waardoor mijn levenslange investering winstgevend wordt.

Momenteel schat ik zo’n tien procent van mijn inleg teruggewonnen te hebben. Je kunt ook zeggen dat ik het verlies heb teruggebracht tot 8100 euro. Daar lig ik niet wakker van. Of ben ik dom bezig?

Wie denkt zijn financiële sores op te lossen via loterijen vergist zich – maar kan een keer geluk hebben. En wie inhaligheid wil maskeren door mee te doen aan een goededoelenloterij is hypocriet. Het is een wijdverbreid misverstand onder mensen die zelf niet aan loterijen meedoen dat deelname per definitie een bewijs is voor domheid.

Klaas Koetje

Groningen