Ze komen eraan: de nieuwe Gaga en Jay-Z

Ze komen eraan in 2011. De nieuwe Strokes, de alternatieve Lady Gaga, de verbeterde Flying Lotus en wow, een avontuurlijke versie van The XX.

Nu zijn het nog maar bandjes, maar straks wil iedereen ze downloaden, de clips bewonderen en wordt er gevochten om concertkaartjes. Het is tijd voor de nieuwsjaarshypes – na weken eindejaarslijstjes.

De 22-jarige James Blake is een van die talenten om in de gaten te houden. Begin februari komt zijn debuutalbum uit, maar vier bijzondere ep’s en een briljante single in 2010 doen de verwachtingen hoog opzwiepen.

Op die single, ‘Limit To Your Love’, laat Blake horen wat hij kan. Het liedje is een kippenvel bezorgende combinatie van Blakes breekbare stemgeluid, piano en een zeer spaarzaam ingezet en getemperd dubstepgeluid.

Dat laatste zou wel eens een trendje kunnen worden: de dubstep als getemd beest, voor de massa. Die diepe oerbassen, typisch voor dubstep, trillen nog maar zachtjes mee, op de achtergrond, gedomesticeerd.

Ook het bandje Paper Crows, één single oud, creëerde spanning met zulke contrasten: hun feeërieke vocalen schallen over een bedje van lieflijk kreunende zware bassen.

Op de ep Klavierwerke werkt de verstilling wonderwel bij Blake. Het titelnummer van de EP is niet meer dan handgeklap, een doffe blob en weer die kwetsbare stem van Blake, slepend over de muziek.

De spotlights staan voor het moment ook op The Vaccines, de zoveelste ‘redding’ van de rock ’n’ roll. Leeftijd: één dubbelzijdige single, met als titelnummer ‘Wrecking Bar (Ra ra ra)’, dat 1 minuut 24 duurt. Ze zingen lalala en yeahyeahyeah vergezeld van een energiek gitaargeluid. Wel lekker, al domineert deze aanpak al tien jaar de Britse gitaarpop. Misschien helpt het om te weten dat zanger Justin Young, 23, een tijd in huis woonde met twee leden van Mumford & Sons, de newfolk act die door het grote publiek werd omarmd in 2010.

Theatrale pop kan ook groot worden in 2011, in het spoor van Florence and The Machine. Esben & The With klinken heftig en dramatisch op hun single ‘Marching Song’. En Anna Calvi is een haarfijne remake van Siouxsie Sioux, voorvrouw van jaren-tachtigband The Banshees; zelfs een titel als Jezebel roept dat getormenteerde stemgeluid op, gedrenkt in een hol, weids drumgeluid. In dat rijtje past ook de 21-jarige Zola Jesus, al heeft deze eigentijdse heks al een album uit en zelfs concerten in Nederland gedaan. En dan Clare Maguire! Ain’t Nobody laat het machtig stemgeluid van deze 23-jarige zangeres horen, een bedwongen storm die ook teder is.

De 25-jarige rapper J. Cole moet eveneens een nieuw gezicht in 2011 worden. Zijn single ‘Blow Up’ heeft zelfs iTunes nog niet gehaald, maar op het net valt er genoeg moois te horen (op YouTube: muziek bij stilstaand beeld). Geen stemvervormende autotune, geen monsterbeats, maar weldoordachte rapverzen, zuigende melodietjes en een droge, knisperende beat. Een jonge Jay-Z? Vast.

Jonge artiesten, een en al belofte. Ze komen eraan in 2011.