Vastgekoekt in de nieuwe strakke lak

Feuilleton: Na een weekend op de Veluwe zet Judith (38) haar nieuwe kat thuis op de nieuw gelegde vloer.

Judith deed haar laarzen uit en opende het deurtje van de reismand. Samen betraden zij en Boris het nieuwe territorium.Terwijl de kat de plinten besnuffelde, zag Judith vanuit een ooghoek iets wits liggen in de voorkamer. Pas toen ze ernaartoe gelopen was begreep ze wat er lag en wat er was gebeurd. De geboortekaartjes die ze het afgelopen jaar had ontvangen en op de schoorsteenmantel bewaarde, waren door de kamer geblazen en op de vloer terechtgekomen. Een tochtvlaag waarschijnlijk, een van de raampjes boven de balkondeuren stond open. Ze waren op de natte lak gevallen en zaten nu vastgekoekt. Met intense vreugde laten wij weten dat zijn geboren Sterre en Zilver. Teun is er! Bel even voor je langskomt. Het waren er wel vijftien. Als ze eenmaal op de schoorsteenmantel stonden durfde Judith ze uit een soort bijgeloof niet meer weg te halen. Ze stuurde altijd felicitaties terug en soms ging ze op kraamvisite, met een Jip en Janneke verzamelbundel of iets van Toon Tellegen onder de arm. Ze bewonderde het nieuwe huis, ergens in een buitenwijk, op gepaste afstand van de hondendrollen en de methadonbus, zei iets aardigs over de baby en de sloophouten tuinbank en ontvluchtte daarna zo snel mogelijk de straten vol klimrekken en verkeersdrempels. Judith liet Boris de slaapkamer zien en de badkamer en legde hem uit dat het normaal niet zo ongezellig was. Ze zou de meubels allemaal weer netjes terug zetten, zodra ze dat gedonder met die kaartjes had opgelost. Bij de avondwinkel kocht ze voer en kattenbakkorrels en van een kartonnen doos en wat kranten maakte ze op het balkon een geïmproviseerd toilet. Boris ging er meteen dankbaar op zitten. ’s Nachts miauwde hij net zo lang voor haar slaapkamerdeur tot hij werd binnen gelaten. Terwijl ze luisterde naar het gespin aan haar voeteneinde dacht Judith na over de aangekoekte geboortekaartjes. Misschien konden ze worden losgewrikt met een plamuurmes en kon de boel dan worden opgeschuurd en bijgewerkt. Maar het zou haar niet verbazen als de hele voorkamer opnieuw gedaan moest worden. Ze had geen zin om nog een weekend van huis te gaan. En bovendien, hoe moest dat, nu ze Boris had? Ze hakte de knoop door: morgen zou ze tijdens haar lunchpauze op het internet een groot vloerkleed bestellen om over de kaartjes heen te leggen. Als ze ooit ging verhuizen zou ze dit akkefietje wel oplossen. Nu had ze andere dingen aan haar hoofd. Ze moest etensbakjes kopen en een mandje en speeltjes. En ze moest een goeie dierenarts zoeken. Morgen zou ze een leuke foto van Boris op Facebook zetten. Dan konden al haar vrienden haar nieuwe huisgenoot zien. Toen ze eindelijk in slaap viel droomde ze dat ze door de stad reed op een van twijgjes gevlochten fiets. Er was een dik pak sneeuw gevallen en zelfs de Kalverstraat was magisch mooi. Overal hingen kleine, zwarte boxjes waaruit de stem van John Lennon klonk. Imagine there’s no heaven. It’s easy if you try... Ze wist – zoals je in dromen dingen weet – dat het eigenlijk helemaal niet kon, wat ze deed. Dat een mens helemaal niet kán fietsen op een van takken gemaakt rijwiel. Maar ze wist ook dat ze daar niet te lang bij stil moest staan. Ze moest gewoon doortrappen. Dan kwam alles goed.

EINDE

Frits Abrahams is maandag terug