Porno mag weer op het grote doek

In de Amsterdamse Melkweg zijn ‘klassieke’ pornofilms uit de jaren zeventig te zien. Seksfilms staan opnieuw in een publieke filmzaal, een plek waar ze in hun lange geschiedenis slechts sporadisch werden vertoond.

Al in de begintijd van de film duiken er erotische filmpjes op. Zoals A Free Ride uit 1915, waarin een eenzame chauffeur langs de weg twee hitsige liftsters oppikt. Illegaal vertoonde erotische kortfilms waren in die tijd zeer populair bij een voornamelijk mannelijke publiek. Zeker nadat Hollywood in de jaren twintig de Hays Code invoerde, een lijst met voorwaarden waaraan films zich moesten houden om in publieke theaters te mogen worden getoond. Hierdoor verdween de lijfelijke liefde uit de gewone bioscoop en werden pornografische privévertoningen talrijk.

In de jaren vijftig en zestig slaagde Russ Meyer er in een brug te slaan tussen mainstream cinema en pornografie. Hoewel zijn expliciete sekskomedies enkel vertoond werden op de schermen van onafhankelijke cinema’s (grindhouse theatres ), zette hij de deur naar erotiek open voor een groter publiek.

Tien jaar later, na enkel verantwoorde Zweedse seksueel geladen politieke films als I Am Curious (Yellow), kwam porno helemaal uit de kast. Gewone bioscopen vertoonden ‘smaakvolle’ seksfilms als Emanuelle met Sylvia Kristel. In de jaren die volgden raakten spannende verhalen met een vleugje seks ingeburgerd in mainstream cinema, maar spannende seks met een vleugje verhaal moesten de gewone bioscopen opnieuw verlaten.

Seksbioscopen vulden het gat in de markt. In de jaren tachtig daalden ook hier de inkomsten. De porno-industrie zag zich genoodzaakt opnieuw de privésfeer op te zoeken en richtte haar pijlen dan maar op VHS, en later dvd's en het net.

In Amsterdam heerst nu weer even de Golden Age of Porn' met erotiek op een groot scherm.

Sabeth Snijders